Ανυπότακτο Αγρίνιο

Την Τρίτη 14 Απριλίου 2026, συμπληρώνονται 82 χρόνια από την Μαύρη Μεγάλη Παρασκευή της πόλης μας και το Ανυπότακτο Αγρίνιο διοργανώνει έναν ιστορικό περίπατο μνήμης και γνώσης, αφιερωμένο σε ένα από τα πιο σκοτεινά και καθοριστικά γεγονότα της τοπικής ιστορίας: την εκτέλεση των 120 αγωνιστών στο Αγρίνιο, στις 14 Απριλίου 1944, από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής. Ο περίπατος θα πραγματοποιηθεί με τη συνοδεία και την επιστημονική καθοδήγηση του ιστορικού Ιάσονα Χανδρινού ο οποίος έχει ασχοληθεί σε βάθος με την περίοδο της Κατοχής και της Αντίστασης στην Ελλάδα. Μέσα από τη διαδρομή στην πόλη, θα αναδειχθούν τα σημεία-σταθμοί των γεγονότων, θα φωτιστούν οι ιστορικές συνθήκες που οδήγησαν στη μαζική εκτέλεση και θα δοθεί φωνή στους ανθρώπους που θυσιάστηκαν. Η εκτέλεση των 120 στο Αγρίνιο αποτελεί ένα κορυφαίο γεγονός της περιόδου της Κατοχή της Ελλάδας 1941-1944, σύμβολο της ναζιστικής θηριωδίας αλλά και της αντίστασης ενός λαού που δεν λύγισε. Ο ιστορικός περίπατος φιλοδοξεί να μετατ...

Συνέντευξη παραχώρησε ο Στέλιος Μερμίγκης στην εκπομπή του Διονύση Ελευθεράτου "με καφέ διπλό και μάτι ανοιχτό" το Σάββατο 8/3/2026 για το κλείσμο των υποκαταστημάτων των ΕΛΤΑ στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Στο παρακάτω παράθυρο μπορείτε να ακούσετε την συνέντευξη. 

Η παρουσίαση του Άρη Χατζηστεφάνου δεν περιορίστηκε σε έναν τυπικό δημόσιο λόγο. Ήταν μια ζωντανή διαδικασία ερωτήσεων, αμφισβήτησης και ουσιαστικής συζήτησης γύρω από την ενημέρωση, την εξουσία και την πραγματικότητα πίσω από τις κυρίαρχες αφηγήσεις. Το βίντεο καταγράφει στιγμές από μια βραδιά όπου η αλήθεια δεν παρουσιάστηκε ως δεδομένη, αλλά ως κάτι που διεκδικείται — μέσα από σκέψη, διάλογο και κριτική στάση.

Συνέντευξη στην Νανα Θεοδωροπούλου έδωσε το πρώτο της Δευτερας 16/3/26 ο εκπρόσωπος του Ανυπότακτου Αγρινίου Στ. Μερμιγκης για τα  όσα συνέβησαν το απόγευμα του Σαββάτου 14 Μαρτίου στο Αγρίνιο και αποκαλύπτουν με τον πιο καθαρό τρόπο μια βαθιά πολιτική αντίφαση. Από τη μια πλευρά, άμεση κινητοποίηση της αστυνομίας και προσαγωγές πολιτών για μια συμβολική αντιφασιστική πράξη μνήμης κι από την άλλη, χρόνια αδιαφορία και πλήρης ανοχή απέναντι στη συστηματική εγκατάλειψη της δημόσιας περιουσίας της πόλης.

Τα όσα συνέβησαν το απόγευμα του Σαββάτου 14 Μαρτίου στο Αγρίνιο αποκαλύπτουν με τον πιο καθαρό τρόπο μια βαθιά πολιτική αντίφαση. Από τη μια πλευρά, άμεση κινητοποίηση της αστυνομίας και προσαγωγές πολιτών για μια συμβολική αντιφασιστική πράξη μνήμης κι από την άλλη, χρόνια αδιαφορία και πλήρης ανοχή απέναντι στη συστηματική εγκατάλειψη της δημόσιας περιουσίας της πόλης. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έγιναν γνωστές, η Αστυνομία Αγρινίου προχώρησε το απόγευμα του Σαββάτου σε προσαγωγές πολιτών, όταν νεαροί έγραψαν συνθήματα σε τοιχίο της περίφραξης κοντά στην είσοδο του νοσοκομείου. Η κινητοποίηση των αρχών έγινε επειδή τα άτομα αυτά επιχείρησαν να αποκαταστήσουν ένα σημείο όπου υπήρχε προηγουμένως γκράφιτι με φασιστικό μήνυμα. Συνολικά προσήχθησαν δεκατρία άτομα και οδηγήθηκαν στην Αστυνομική Διεύθυνση Ακαρνανίας, ενώ στη συνέχεια αφέθηκαν ελεύθερα. Σύμφωνα με νομική εκτίμηση, το ζήτημα παραμένει ανοιχτό, καθώς η Εισαγγελία Αγρινίου θα κρίνει εάν η συγκεκριμένη πράξη συνιστά "φθ...

Γράφει ο Στέλιος Μερμιγκης  Μέσα στο ζοφερό κλίμα των ημερών, η επέτειος της ίδρυσης της ομάδας της πόλης μου έρχεται σαν μια φωτεινή ανάπαυλα. Οι πολυποίκιλες εκδηλώσεις, που — όπως φαίνεται — ξεπέρασαν τα στενά όρια της περιοχής μας, έδωσαν την ευκαιρία σε πολλούς να αναστοχαστούν και να μοιραστούν αναμνήσεις και βιώματα· μικρές προσωπικές ιστορίες που, όλες μαζί, φωτίζουν πτυχές της ιστορίας του Αγρινίου μέσα από την πορεία του Παναιτωλικού. Δεν υπήρξα ποτέ από εκείνους που ζουν το ποδόσφαιρο από κοντά, στις εξέδρες. Ανήκω μάλλον στη γενιά που μεγάλωσε με τη φωνή του Φίλιππου Συρίγου να συνοδεύει τα μπασκετικά Σάββατα, με τον ανεπανάληπτο θρίαμβο της Εθνικής το 1987 και με ατελείωτες ώρες παιχνιδιού στα ανοιχτά γήπεδα της πόλης. Κι όμως, ο Παναιτωλικός βρέθηκε — σχεδόν αθόρυβα — παρών σε πολλές στιγμές της ζωής μου. Θυμάμαι Κυριακές μεσημέρια, στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στις αρχές του ’80. Σε μια ταράτσα σπιτιού συναδέλφου του μπάρμπα μου Βασίλη στη ΔΕΗ, δίπλα σχεδόν στο...

  Στο Αγρίνιο η παρουσίαση του βιβλίου «Προπαγάνδα και Παραπληροφόρηση στο Internet» του Άρη Χατζηστεφάνου. Η Λέσχη του Βιβλίου της Αλεξάνδρας Μοσχονά, το Ανυπότακτο Αγρίνιο και οι εκδόσεις Τόπος διοργανώνουν την παρουσίαση του βιβλίου του δημοσιογράφου και συγγραφέα Άρη Χατζηστεφάνου με τίτλο «Προπαγάνδα και Παραπληροφόρηση στο Internet», τη Δευτέρα 16 Μαρτίου, στις 7:00 μ.μ., στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου Αγρινίου (πρώην Τράπεζα Ελλάδος, Αναστασιάδη 1) Το βιβλίο εξετάζει τους μηχανισμούς παραγωγής και διάδοσης της προπαγάνδας στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή, τον ρόλο των αλγορίθμων και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, καθώς και τις επιπτώσεις της παραπληροφόρησης στη δημόσια σφαίρα και τη δημοκρατική λειτουργία. Στην εκδήλωση ο συγγραφέας θα συνομιλήσει με τον Σωτήρη Μερμίγκη, φοιτητή του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση με το κοινό. Τον συντονισμό της εκδήλωσης θα έχει ο μηχανολόγος-μηχα...

Γράφει ο Σωτήρης Μερμίγκης             Κάθε κοινωνία έχει ορισμένες μέρες που λειτουργούν σαν πυκνωτές της ιστορίας της. Η 8η Μάρτη είναι μια από αυτές τις στιγμές όπου το παρελθόν, οι κοινωνικοί αγώνες και τα σημερινά αδιέξοδα συναντιούνται σε μια δύσκολη ισορροπία. Στις μέρες μας, η μέρα αυτή κινδυνεύει συχνά να εκφυλιστεί σε μια ανώδυνη γιορτή, μια ευκαιρία για εμπορική εκμετάλλευση ή μια τυπική φιλοφρόνηση που εξαντλείται σε λουλούδια και ευχές. Όμως, η ίδια η ύπαρξη αυτής της ημέρας δεν γεννήθηκε από κάποια αφηρημένη ηθική ευαισθησία, αλλά από την καρδιά των κοινωνικών συγκρούσεων. Η ιστορική μνήμη μάς επιστρέφει στις αρχές του 20ού αιώνα. Το 1908, δεκαπέντε χιλιάδες γυναίκες διαδήλωσαν στη Νέα Υόρκη, διεκδικώντας το δικαίωμα στην ψήφο, αλλά κυρίως το δικαίωμα στην ανθρώπινη ζωή. Το σύνθημα «Ψωμί και Τριαντάφυλλα» παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο ισχυρά σύμβολα της ενιαίας ταξικής και έμφυλης πάλης: το ψωμί συμβόλιζε την οικονομική επιβίωση ...

Γράφει ο Γιώργος Κατσιπάνος  Υπάρχει κάτι σχεδόν κωμικό – αν δεν ήταν τόσο σοβαρό – στον τρόπο που πουλιέται ο πατριωτισμός από όλες τις κυβερνήσεις (αλλά πιο πολύ απο την τωρινή την υπερπατριωτική ΝΔ), κάθε φορά που ανεβαίνει η ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο. Με δηλώσεις, με φρεγάτες, με τηλεοπτικά πάνελ που μιλούν για «υπεράσπιση της Κύπρου». Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που συνήθως ξεχνάμε: ένα κομμάτι της Κύπρου δεν είναι καν κυπριακό. Είναι ακόμη βρετανικό . Στο Ακρωτήρι και στη Δεκέλεια βρίσκονται οι λεγόμενες Κυρίαρχες Βάσεις του Ηνωμένου Βασιλείου. Κανονικό βρετανικό έδαφος . Όχι απλώς στρατιωτικές εγκαταστάσεις, αλλά περιοχές πλήρους βρετανικής κυριαρχίας που έμειναν έτσι από την εποχή της αποικιοκρατίας, όταν η Κύπρος απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1960. Με άλλα λόγια, η Βρετανία έφυγε από την αποικία της, αλλά κράτησε ένα κομμάτι της για να θυμάται. Και μέσα σε αυτές τις βάσεις λειτουργεί ένα από τα σημαντικότερα στρατιωτικά κέντρα της Δύσης στη Μέση Ανατολή. ...

Τέσσερα χρόνια μετά την ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Αγρινίου (24 Ιανουαρίου 2022), καμία ενέργεια δεν έχει πραγματοποιηθεί για την υλοποίηση της δέσμευσης περί επανέκδοσης σημαντικών ιστορικών έργων της πόλης. Η αρχική πρόταση μας, αφορούσε την τιμητική αναγνώριση της προσφοράς του αείμνηστου Αριστείδη Μπαρχαμπά, ενός ανθρώπου που υπηρέτησε διαχρονικά την τοπική κοινωνία. Υπήρξε ποδοσφαιριστής του Παναιτωλικού Γ.Φ.Σ., ιδρυτικό μέλος του τμήματος Ενόργανης Γυμναστικής του συλλόγου και πρωτεργάτης της επανίδρυσης του Φιλολογικού Ομίλου «Κώστας Χατζόπουλος». Παράλληλα, αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στη συλλογή και καταγραφή της κοινωνικής ιστορίας του Αγρινίου. Το συγγραφικό του έργο – «Παναιτωλικός Γ.Φ.Ε. Αγρινίου – Ιστορική αναδρομή – προεκτάσεις», «Καπνεργάτες – οι κυνηγοί του ονείρου» και το λεύκωμα «Το Αγρίνιο κάποτε» – αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη για την ιστορική μνήμη της πόλης. Σήμερα, όλες οι εκδόσεις είναι εξαντλημένες. Επιπλέον, ο Δήμος Αγρινίου διαθέτει τα...

Γράφει ο Στέλιος Μερμίγκης  Μιλούν ξανά και ξανά για «επιτυχία» στο θέμα της ασφάλειας. Πανηγυρίζουν. Διαφημίζουν αριθμούς. Επαναλαμβάνουν το αφήγημα. Αλλά για ποια ασφάλεια μιλούν; Στα αγγλικά υπάρχουν δύο διαφορετικές λέξεις: safety και security. Η πρώτη αφορά την προστασία της ζωής και της καθημερινότητας. Η δεύτερη αφορά την επιβολή, τον έλεγχο, την καταστολή. Είναι προφανές ποια από τις δύο έχουν επιλέξει. Γιατί safety δεν είναι τα δεκάδες εργατικά δυστυχήματα με νεκρούς και σακατεμένους. Δεν είναι τα τρένα που συγκρούονται, οι υποδομές που καταρρέουν, οι δημόσιες υπηρεσίες υγείας που αδυνατούν να καλύψουν βασικές ανάγκες. Δεν είναι οι φωτιές που καταπίνουν ολόκληρες περιοχές το καλοκαίρι και οι πλημμύρες που πνίγουν ανθρώπους τον χειμώνα. Αυτή είναι μια χώρα εντελώς εκτεθειμένη και καθόλου ασφαλής. Ας μιλήσουμε λοιπόν για το security. Για τις εκατοντάδες προσλήψεις στα σώματα ασφαλείας. Για τη δημιουργία νέων μηχανισμών, όπως η πανεπιστημιακή και η δικαστική αστυνομία. Για ...

Από το συγκρότημα σώζεται (ακόμα) ένα τμήμα της μάντρας και η κεντρική οικία, κτισμένη με εμφανή οχυρωματική διάθεση. Γράφει ο Λευτέρης Τηλιγάδας  Το Αρχοντικό Σωχωρίτη, το οποίο αποκτήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού το 1988, αφού είχε ήδη από το 1979 χαρακτηριστεί διατηρητέο ιστορικό μνημείο τέχνης, συγκαταλέγεται στα ελάχιστα σωζόμενα δείγματα της αστικής αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα στο Αγρίνιο, καθώς η εκτεταμένη καταστροφή των κτισμάτων της οθωμανικής περιόδου έχει στερήσει την πόλη από βασικά τεκμήρια της ιστορικής της συνέχειας, γεγονός που καθιστά τη διατήρησή του κρίσιμη για την κατανόηση της αρχιτεκτονικής, κοινωνικής και πολιτισμικής φυσιογνωμίας της εποχής, ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι τα εσωτερικά του διακοσμητικά στοιχεία διασώζουν αυθεντικά δείγματα λαϊκής τέχνης. Η σημερινή κατάσταση εγκατάλειψης και προχωρημένης φθοράς, μέσα στην οποία το κτίριο παραμένει εκτεθειμένο σε άμεσο κίνδυνο δομικής κατάρρευσης, υπογραμμίζει με ιδιαίτερη ένταση τη σημασία της τεκμηριωμένης ...

Η πρόσφατη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Αγρινίου, με αντικείμενο το ζήτημα του Πανεπιστημίου και την επιδίωξη ίδρυσης ενός νέου, αυτόνομου ιδρύματος με έδρα την πόλη μας, ανέδειξε για ακόμη μία φορά την υποκρισία με την οποία αντιμετωπίζεται το θέμα, τόσο σε τοπικό όσο και σε κεντρικό επίπεδο. Η συζήτηση κατέληξε στην εξαγγελία συγκρότησης μιας επιτροπής που θα ηγηθεί της σχετικής προσπάθειας, χωρίς ωστόσο να έχει γίνει γνωστή η σύνθεσή της, πέραν της συμμετοχής του Πρύτανη του ΕΚΠΑ κ. Σιάσου, ο οποίος προβάλλεται ως «ισχυρό χαρτί» για την προσέγγιση του αρμόδιου Υπουργείου. Την ίδια στιγμή, απουσιάζει οποιοδήποτε σαφές, ρεαλιστικό και τεκμηριωμένο σχέδιο. Η εμμονή της πλειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου στην ίδρυση ενός αυτόνομου πανεπιστημίου —που παρουσιάζεται ως οικονομικό αντίβαρο για την περιοχή και στηρίζεται στη λογική «αφού έχουν τόσες μικρότερες πόλεις, γιατί όχι κι εμείς»— κινδυνεύει να αποδειχθεί ακόμη μία βολική αυταπάτη. Η εμπειρία της ίδρυσης του Πανεπιστημίου Δυ...

Γράφει ο Γιώργος Κατσιπάνος  Κάθε φορά που η Δύση ανακαλύπτει ξαφνικά την έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε μια συγκεκριμένη χώρα, η Αριστερά δεν έχει το δικαίωμα της αφέλειας. Ο σκεπτικισμός δεν είναι άρνηση της καταπίεσης· είναι πολιτική μνήμη. Και η μνήμη είναι το μόνο αντίδοτο στην επανάληψη της Ιστορίας ως τραγωδίας και φάρσας μαζί. Το ιρανικό καθεστώς είναι αυταρχικό, θεοκρατικό και βαθιά κατασταλτικό. Αυτό δεν αμφισβητείται. Όμως η αλήθεια αυτή δεν ακυρώνει μια δεύτερη, εξίσου κρίσιμη: τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν μετατραπεί, εδώ και δεκαετίες, σε εργαλείο γεωπολιτικής νομιμοποίησης επεμβάσεων, κυρώσεων και αποσταθεροποιήσεων. Η Αριστερά γνωρίζει καλά ότι η ηθική γλώσσα της εξουσίας σπάνια είναι αθώα. Η εμπειρία του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας και του Αφγανιστάν έχει χαραχτεί βαθιά. Παντού προηγήθηκε μια παρόμοια ρητορική: αγανάκτηση, εικόνες φρίκης, επείγουσα ανάγκη «να γίνει κάτι». Το αποτέλεσμα δεν ήταν δημοκρατία, αλλά ερείπια, εμφύλιοι, προσφυγιά και μια νέα γενιά ...