Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2020

Η τριαντατετράχρονη, ο ψευτογιατρός, οι κοριοί, και μια λιποθυμία από πείνα





ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ 

Μια λιποθυμία ενός εννιάχρονου κοριτσιού στη Ρόδο από την πείνα ήταν αρκετή για να καταρρεύσει όλος ο επικοινωνιακός μιντιακός σχεδιασμός των επιτελών της κυβέρνησης και των βαρόνων του Μιντιακού κατεστημένου για τους κοριούς, τους Μιονήδες και τους Παπάδες. Μαζί του παρέσυρε τις θλιβερές ιστορίες των γυναικών με το βιτριόλι, την απαγωγή της μικρής στην Θεσσαλονίκης με τους συνακόλουθους διασυρμούς από εκείνη την οπτική της κλειδαρότρυπας που καταστρέφει ζωές και οδηγεί τους ανθρώπους στην απόγνωση, την περιθωριοποίηση και ενίοτε στην αυτοκτονία.




Μια κοινωνία που ήταν αόρατη μέχρι τώρα για τα κανάλια εμφανίζεται ξαφνικά από το πουθενά και, ως δια μαγείας, όλοι ανακαλύπτουν ότι υπάρχουν μητέρες που πρέπει να ζήσουν τα δυο τους παιδιά με 178 ευρώ τον μήνα αφού το κράτος ότι ήταν να δώσει το έδωσε. Και από εδώ και στο εξής αυτό που μένει για την άτυχη γυναίκα και τα παιδιά της καθώς και τους χιλιάδες άλλους που είναι στην θέση της είναι η φιλανθρωπία και τα συσσίτια της εκκλησίας.

Με ψευτοπερίλυπο ύφος οι παρουσιαστές των καναλιών βγάζουν στον αέρα την είδηση και αμέσως μετά διαφόρους «ειδικούς» περιφερόμενους σχολιαστές που μας συμβουλεύουν για το πώς θα δοθεί αυτό ή το άλλο επίδομα ή βοήθημα, που ως άλλος Μωυσής μας εξασφάλισε ο Κούλης. Αυτά σε συνδυασμό με τις επικλήσεις σε φιλάνθρωπους για να βοηθήσουν την δύστυχη μητέρα αλλά και ρεπορτάζ όπου με φόντο τα ερημωμένα ξενοδοχεία διαπιστώνουν – ω, τι έκπληξη! - ότι η ανεργία θα ξεπεράσει ακόμα και τα επίπεδα του 2010. Είναι συγκλονιστική δε, η αναφορά του Θανάση Σταμούλη, πρόεδρου των ξενοδοχοϋπαλλήλων Ρόδου ότι «έρχονται άνθρωποι έξω από το εργατικό κέντρο της Ρόδου, για να πουλήσουν τα υπάρχοντά τους. Μου θυμίζει κατοχή η κατάσταση. Η Ρόδος είναι νεκρή πόλη. Δεν κινείται τίποτα έξω. Ειδικά το βράδυ είναι νέκρα».

Να λοιπόν που σε μια στιγμή «ανάβουν τα φώτα», και αποκαλύπτονται όλα όσα προσπαθούσαν να αποκρύψουν πίσω από την μπόχα των διαλόγων του Μιονή και του Παπά , πίσω από τον ψευτογιατρό και τους δυστυχισμένους που εξαπάτησε. Να λοιπόν που όπως και στην αρχή της κρίσης που δεν πίστευε η Διαμαντόπουλου και ο Πορτοσάλτε ότι τρώνε άνθρωποι από τα σκουπίδια, ότι πεθαίνουν από μαγκάλια , ότι αυτοκτονούν γιατί δεν έχουν να ταΐσουν τα παιδιά τους, ότι άνεργοι γονείς σταματούν τα παιδιά τους από τις σπουδές τους γιατί δεν έχουν να πληρώσουν, όλα αυτά επαναλαμβάνονται. Δεν τολμούν φυσικά να μιλήσουν και πάλι για «φάμπρικα με λιποθυμίες», αλλά κάνουν τα πάντα για να «φλουτάρουν» την εικόνα με δόσεις φιλανθρωπίας και υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα..

Μαζί με αυτά θα προσπαθήσουν να πείσουν τους εργαζόμενους, την κοινωνία κουνώντας το δάκτυλο αλλά Χαρδαλιά ότι αυτή φταίει για το «κακό το ριζικό της» ότι όλα είναι ατομική ευθύνη και διαχείριση και όσοι δεν καταλαβαίνουν τους περιμένει ο καιάδας της φτώχιας και της ανεργίας. Μιας κοινωνίας που θα προσπαθήσουν να την πείσουν ότι αυτό που θα την σώσει είναι η «επιχειρηματικότητα» που στην γλώσσα τους σημαίνει νέο μπούκωμα με εκατομμύρια σε παλιά και νέα λαμόγια ( βλέπε εκατομμύρια Πέτσα, «σκόιλ ελλικικού», κ.λπ.).

Όλα αυτά «μαζί και ταυτοχρόνως» με τις πολιτικές του νόμου και της τάξης όπου διαδηλωτές συλλαμβάνονται ενώ πραγματοποιούν πορεία και οδηγούνται στην ΓΑΔΑ για εξακρίβωση στοιχείων. Με νομοσχέδια που στην πραγματικότητα απαγορεύουν τις διαδηλώσεις, με εξώσεις προσφύγων που πια περιφέρουν την δυστυχία τους στους δρόμους και τις πλατείες, με καθηγητάδες τουρκολόγους που προβλέπουν - έτσι απλά- θερμό επεισόδιο με την Τουρκία πόλεμο δηλαδή που θα σκοτωθεί κόσμος και από τις δυο μεριές του Αιγαίου για τις ΑΟΖ, και τον Μεγάλο δολοφόνο των λαών της Μέσης Ανατολής το Ισραήλ να παίζει και με αυτή την κυβέρνηση αλλά και την προηγούμενη τον ρόλο του μεγάλου νταβατζή στην περιοχή.

Όμως ότι και να κάνουν δεν μπορούν να εμποδίσουν την εικόνα που αναδύεται: μιας κοινωνίας που η περίοδος του κορονοϊού επιτάχυνε ακόμα περισσότερο την φτωχοποίηση και την εξαθλίωση μεγάλων τμημάτων της. Αυτό σε πείσμα των σχεδιασμών τους (σήμερα η λιποθυμία της εξάχρονης αύριο κάτι άλλο) θα αλλάζει καθημερινά την ατζέντα. Θα φέρνει στο προσκήνιο τα μεγάλα αδιέξοδα όχι μόνο των πολιτικών των εκάστοτε κυβερνήσεων αλλά τα δομικά αδιέξοδα του ίδιου του πολιτικού και κοινωνικού συστήματος.

Η ανεργία, η φτώχια, ο θυμός, η αδικία, η ανέχεια, η καταστολή, όλα όσα δηλαδή είναι η καύσιμη υλη για τις μελλοντικές εκρήξεις φαίνεται πως έχουν αρχίσει να ανησυχούν τα μιντιακά επιτελεία. Ο απόηχος από την εξέγερση στις ΗΠΑ τους τρομάζει γιατί παρόμοια ήταν η καύσιμη υλη που την τροφοδότησε. Αφουγκράζονται το βουητό που μπορεί να είναι ακόμα μακρινό και απροσδιόριστο κάνουν εκκλήσεις για να δοθούν λίγα περισσότερα ψίχουλα από αυτά που δίνουν μέχρι τώρα, προτρέπουν τον Κούλη για εκλογές όχι γιατί έχουν να φοβηθούν τίποτα από την ψοφοδεή αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ αλλά για να προλάβουν το ξέσπασμα της λαϊκής οργής. Γιατί μπορεί η κοινωνία να δείχνει εξουθενωμένη και μισοναρκωμένη, με βολεμένο μεγάλο της κομμάτι στο «υπάρχουν και χειρότερα», όμως σιγά σιγά τα χειρότερα πλησιάζουν αφού το δεύτερο κύμα έξαρσης του κορονοϊού το φθινόπωρο είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο προκαλώντας ακόμα μεγαλύτερη οικονομική καταστροφή.

 Το πώς θα εξελιχθεί η οξυμένη ταξική αντιπαράθεση, το πώς, ποια μορφή και κατεύθυνση θα έχει, το ποια θα είναι η επίδραση της κομουνιστικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι το μεγάλο ζητούμενο της εποχής που άμεσα θα πρέπει να απαντηθεί.

Πηγή: kommon.gr

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2020

Γαλιλαίος και Ιερά εξέταση



Σαν σήμερα στις 22/06/1633 η  Ιερά Εξέταση καταδικάζει τον  Γαλιλαίο Γαλιλέι (Galileo Galilei) σε φυλάκιση σαν αιρετικό, επειδή είχε υποστηρίξει ότι η Γη κινείται γύρω από τον Ήλιο.

Ο Γαλιλαίος θεωρείτε πατέρας της σύγχρονης αστρονομίας. Είναι ο επιστήμονας που επιβεβαίωσε την θεωρία του Κοπέρνικου, αποδεικνύοντας ότι η Γη στρέφεται γύρω από τον Ήλιο και δεν αποτελεί το κέντρο του σύμπαντος, όπως ήταν η αντίληψη που επικρατούσε τότε.

Αντιμετώπισε την μήνη του εκκλησιαστικού και επιστημονικού κατεστημένου της εποχής, και στις 22 Ιούνη του 1633 αναγκάζεται από την Αγία Έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας να αποκηρύξει, ενώπιον της Ιεράς Εξέτασης, την θεωρία του, ενώ καταδικάστηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό άνευ ορίου, λόγω «βαρύτατων εγκλημάτων» και «υποψίας αίρεσης», ενώ απαγορεύτηκε η κυκλοφορία του βιβλίου του «Διάλογος», που περιείχε «κατά λάθος», όπως αναγκάστηκε να δηλώσει, τις "αιρετικές" αντιλήψεις του.

Υπάρχει και η παράδοση η οποία αναφέρει ότι μετά το τέλος της απολογίας που έκανε γονατιστός μπροστά στην Ιερά Εξέταση, απαρνούμενος τις απόψεις του και καθώς σηκωνόταν, ο Γαλιλαίος, μουρμούρισε: «Και όμως κινείται» (εννοώντας τη Γη).

Χρειάστηκε να περάσουν κάποιοι … αιώνες μέχρι ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β  και η καθολική εκκλησία -31 Οκτωβρίου του 1992- να ζητήσουν συγνώμη για την καταδίκη του Γαλιλαίου και να αποδεχθούν επίσημα ότι .. η γη γυρίζει.

Πηγή : http://tsak-giorgis.blogspot.com

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2020

Τάγματα ασφαλείας και συμμορίες



18/06/1943
Ιδρύονται τα Τάγματα Ασφαλείας. Σκοπός τους ήταν η βίαιη καταστολή του ένοπλου λαϊκού κινήματος, που φούντωνε μέσα στη φωτιά του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.

Εμπνευστές και πρωταγωνιστές στη συγκρότηση των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν οι στρατηγοί Θ. Πάγκαλος και Στ. Γονατάς, ο επιχειρηματίας εκπρόσωπος της Ζήμενς στην Ελλάδα και υπεύθυνος της γερμανικής ραδιοφωνίας στην Αθήνα Ι. Βουλπιώτης, κ.ά. Τα Τάγματα Ασφαλείας στελεχώθηκαν από κάθε είδους αντικομμουνιστές, βασιλόφρονες, ανθρώπους του υποκόσμου, αλλά και με αξιωματικούς από το βενιζελικό χώρο και τον ΕΔΕΣ Αθήνας. Ταυτόχρονα, την ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας επικρότησαν και ηγετικά στελέχη αστικών κομμάτων, όπως ο Θεμ. Σοφούλης.

Η παρακάτω έκθεση των αμερικανικών υπηρεσιών κατασκοπίας στην Ελλάδα (14 Ιούλη 1944), είναι χαρακτηριστική για τη σχέση σειράς αστικών πολιτικών δυνάμεων με τα Τάγματα Ασφαλείας, όπου αναφέρεται:

«...έχουν ενωθεί με μόνο σκοπό να χτυπήσουν το ΕΑΜ. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είτε έχουν μείνει άπραγοι για πολύ καιρό...(αυτό ισχύει για τους παλαιούς πολιτικούς), είτε ενεργοποιήθηκαν πουλώντας τη χώρα στους Γερμανούς (...) προφανώς συμφώνησαν πως ο Ράλλης θα έπρεπε να σχηματίσει κυβέρνηση και να συγκροτήσει τα Τάγματα Ασφαλείας (...) με τη βοήθεια των παλαιών πολιτικών, δημιουργήθηκαν τα Τάγματα Ασφαλείας (...) Οργανώσεις με ονόματα που ακούγονταν πατριωτικά (...) άρχισαν να σχηματίζουν επιθετικές ομάδες σε συνεργασία με τους ναζί. Αυτά τα στρατεύματα απαρτίζονται από κακούργους και άνεργους νέους και παίρνουν μέρος σε επιδρομές που οργανώνονται από την Γκεστάπο και τα Ες Ες εναντίον του ΕΑΜ. (...) Στα μέλη μερικών από αυτές τις οργανώσεις έχουν πει να μην κάνουν πολλές ερωτήσεις για την πολιτική που ακολουθείται. (...) Είναι “υψηλή πολιτική”, λένε.»

O Δήμος Σταρένιος στην ταινία “Η Χαραυγή της Νίκης” έχει αποδώσει χαρακτηριστικά το ρόλο του προδότη – συνεργάτη των ναζί με τη γνωστή ατάκα: “Μας αγαπάνε οι Γερμανοί. Σαν φίλοι μας ήρθαν”. Δεν πρόκειται για καρικατούρα. Ο Ξενοφών Γιοσμάς, ένας από τους πιο γνωστούς ταγματασφαλίτες, στη δίκη του για την εμπλοκή στην υπόθεση Λαμπράκη δήλωνε: “Και αν συνεργάστηκα με τους Γερμανούς το έκανα για το καλό της πατρίδος… Τους Γερμανούς τους αγαπούσα και αυτοί με θεωρούσαν τον υπ’ αριθμόν ένα τίμιον Έλληνα.”
Ο Γιοσμάς που έχει μείνει στην ιστορία με το γερμανικό χαϊδευτικό του, “Φον Γιοσμάς” έχοντας “υπηρετήσει” σε διάφορες ομάδες συνεργατών, όπως στον “Εθνικό Ελληνικό Στρατό” και ως ανθυπολοχαγός στο τάγμα του Γεωργίου Πούλου, έφυγε μαζί με τους Γερμανούς στην απελευθέρωση, έμεινε για ένα διάστημα στη Βιέννη και επέστρεψε στην Ελλάδα το ‘47.
Ενώ είχε καταδικαστεί σε θάνατο ως προδότης, πήρε χάρη από τον βασιλιά Παύλο και βγήκε από τη φυλακή μόλις το ’51. Στη δεκαετία του ’60 με τον “Σύνδεσμο Αγωνιστών και Θυμάτων Εθνικής Αντιστάσεως Βορείου Ελλάδος” τροφοδοτούσε με τραμπούκους τον παρακρατικό μηχανισμό. Η συμμορία στηνόταν στρατολογώντας κοινωνικά απόβλητα και συναντιόταν στην ταβέρνα με το ταιριαστό όνομα: “Τα έξι γουρουνάκια”. Τα μέλη του Συνδέσμου πήγαιναν με περιβραχιόνια σε συνδικαλιστικές συγκεντρώσεις ενώ το ’63 επιστρατεύτηκαν από τη Χωροφυλακή για να “προστατέψουν” τον ντε Γκολ στη διάρκεια επίσκεψής του.

Ο Κοτζαμάνης, ένας από τους δύο που έκαναν την δολοφονική επίθεση στον βουλευτή της Αριστεράς, Γρηγόρη Λαμπράκη, το Μάη της ίδιας χρονιάς, ήταν μέλος του “Συνδέσμου”. Είναι λοιπόν πολύ δύσκολο το μασκάρεμα που προσπαθούν να κάνουν οι φασίστες σήμερα όταν θέλουν να ψαρέψουν στα θολά νερά παίζοντας τους “αντιμνημονιακούς”, “πατριώτες” με δόσεις “αντίστασης στη γερμανική κατοχή”.
Οι Χρυσαυγίτες δηλώνουν χωρίς ντροπή ότι “Τα τάγματα ασφαλείας ήταν ελληνικά στρατεύματα Εθνικιστών, που πολέμησαν εναντίον των κομμουνιστών. Οι Χίτες επίσης, όντας Εθνικιστές έκαναν αντικομμουνιστικό αγώνα.”
Είναι οι πολιτικοί απόγονοι και υπερασπιστές των γερμανοτσολιάδων, των ταγμάτων ασφαλείας και των υπόλοιπων ανάλογων οργανώσεων που συνεργάστηκαν ανοιχτά με τους ναζί στη διάρκεια της κατοχής και πρωτοστάτησαν στα εγκλήματά τους.
Οι φασιστικές συμμορίες επιβίωσαν στις επόμενες δεκαετίες μετά τον εμφύλιο επειδή άλλαξαν αφεντικό, από τους ναζί πουλήθηκαν στους Άγγλους και στη συνέχεια στις κυβερνήσεις που ήθελαν να τσακίσουν το εργατικό κίνημα και την Αριστερά.

Ράληδες Ταγματαλήτες

Τα Τάγματα Ασφαλείας άρχισαν να σχηματίζονται το 1943 από την κατοχική κυβέρνηση Ράλλη. Οι Γερμανοί χρειάζονταν ένοπλα σώματα για να τους βοηθήσουν στην καταστολή της Αντίστασης. Η δύναμη του κινήματος όμως ήταν τέτοια που δεν εμπιστεύονταν ούτε ότι η Χωροφυλακή είναι “καθαρή από κομμουνιστές”. Έτσι ο Ράλλης εξόπλισε τους Εύζωνες, τους τσολιάδες των Ανακτόρων, που μέχρι τότε ήταν άοπλοι και τους παραχώρησε στους ναζί για να αναλάβουν τη βρόμικη δουλειά. Ο χαρακτηρισμός “γερμανοτσολιάδες” είναι λοιπόν απολύτως λογικός.

Συμμορίες
Παράλληλα, σε διάφορα σημεία της Ελλάδας, είχαν αρχίσει να στήνονται άλλες συμμορίες που χτυπούσαν το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, κάποιες φορές με πρωτοβουλία των τοπικών κατακτητών, άλλες με πρωτοβουλία Ελλήνων της “καλής κοινωνίας” που χρειάζονταν κάποιους για να προστατέψουν την περιουσία τους και τα χωράφια τους.

Ο Διονύσιος Παπαδόγκονας (πατέρας του μετέπειτα βουλευτή και Υπουργού της Νέας Δημοκρατίας) ανέλαβε να ενοποιήσει αυτά τα σώματα δωσίλογων, κάτι που έγινε την Άνοιξη του ’44. Συνέχισαν να υπάρχουν ομάδες που δεν μπήκαν σε απόλυτο έλεγχο, όπως για παράδειγμα, το τάγμα του συνταγματάρχη Πούλου στη Βόρεια Ελλάδα, που είχε προσχωρήσει ανοιχτά στο ναζισμό, φορώντας αγκυλωτούς σταυρούς και καταγγέλλοντας ακόμη και τις κατοχικές κυβερνήσεις ως όργανα “μασώνων και εβραίων”. Όμως, μικρή απόσταση τους χώριζε από τους Ταγματασφαλίτες του Παπαδόγκονα. Γερμανικά άρβυλα φορούσαν όλοι, είτε με φουστανέλα, είτε με χιτώνιο του ελληνικού στρατού ή της Βέρμαχτ.
Όταν έγινε απόπειρα δολοφονίας κατά του Χίτλερ τον Ιούλη του ’44, ο Παπαδόγκονας τού έστειλε μήνυμα συμπαράστασης που τελείωνε με τη φράση “Κύριε, διαφύλασσε τον Χίτλερ”, ενώ σύμφωνα με την Καθημερινή της εποχής υπήρξε και απάντηση: “Ο Φύρερ εκφράζει τας ευχαριστίας του προς τον κ. Παπαδόγκονα και τους εθελοντάς του”. Οι ταγματασφαλίτες ήταν πλήρως ενσωματωμένοι στα γερμανικά στρατεύματα. Ο Γιούργκεν Στρόοπ και ο Βάλτερ Σιμάνα, τοπάρχες των SS και της γερμανικής αστυνομίας ήταν αυτοί που έδιναν τις διαταγές κινήσεων και τις άδειες οπλοφορίας. Στους πίνακες της Βέρμαχτ που μετράνε τους νεκρούς, οι ταγματασφαλίτες αθροίζονται μαζί με τους ναζί. Αντίστοιχα, στις αναφορές τους, οι ταγματασφαλίτες μετρούσαν τους Γερμανούς ως “δικούς τους”.


Πηγη: https://ethniki-antistasi-dse.gr/poioi-htan-oi-germanotsoliades.html

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2020

Περί της ποιότητας του δημόσιου χώρου


Η ποιότητα ζωής των κατοίκων μιας πόλης εξαρτάται πρωτίστως από τις υπόγειες υποδομές της (δίκτυο ύδρευσης και αποχέτευσης, συστήματα τηλεπικοινωνιών και μεταφοράς ενέργειας) και δευτερευόντως από τις επίγειες (δίκτυο οδών, κοινόχρηστοι χώροι κ.ά.). Η ποιότητα της κατασκευής και η λειτουργικότητα όλων αυτών των συστημάτων είναι ικανά να επηρεάσουν δραστικά το δείκτη της ποιότητας ζωής των πολιτών. Συνήθως, οι υπόγειες υποδομές δεν αποτελούν προτεραιότητες των δημοτικών αρχών, γιατί ως αφανή συστήματα δεν αποτελούν «πιασάρικες» επικοινωνιακές εικόνες.
Από την πρώτη στιγμή το ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ έχοντας αυτό ως κριτήριο, έβαλε ψηλά στην ατζέντα του τα συγκεκριμένα ζητήματα και προσπάθησε με τις παρεμβάσεις του να αποδείξει το τεράστιο έλλειμμα που υπάρχει στο δήμο μας στο θέμα των υποδομών, πιέζοντας τη δημοτική αρχή να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση.
Οι δημόσιοι χώροι, επίσης ελλειμματικοί και αυτοί, ειδικά μετά τη θλιβερή διαχείριση του Πάρκου καθιστούν πιο επιτακτική την ανάγκη δημιουργίας και επέκτασής τους, ειδικά στα πυκνοκατοικημένα σημεία της πόλης. Η εκτεταμένη πεζοδρόμηση του κέντρου, που μόνο κυκλοφοριακά εφάρμοσε πρόσφατα η δημοτική αρχή, ύστερα από απόφαση της προηγούμενης πλειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου, αυξάνει αρκετά το δημόσιο χώρο. Όμως, οι πεζοδρομήσεις από μόνες τους δεν μπορούν να λειτουργήσουν ευεργετικά αν δεν συνοδεύονται από τα απαραίτητα και αναγκαία διαχειριστικά μέτρα τόσο για τους πεζούς και τους χρήστες τους, όσο και για τους επαγγελματίες που βρίσκονται και εργάζονται σ’ αυτές.
Χωρίς λοιπόν πρόβλεψη για όλους εκείνους που αναγκαστικά κάνουν χρήση των οχημάτων τους για να μετακινηθούν στα σημεία αυτά, χωρίς πρόβλεψη για νέες θέσεις στάθμευσης, χωρίς πρόβλεψη για τους μόνιμους κατοίκους αλλά και την τροφοδοσία των καταστημάτων και τέλος χωρίς καμιά δέσμευση – μέχρι ώρας – από τη δημοτική αρχή για άρνηση αδειοδότησης νέων τραπεζοκαθισμάτων σε αυτούς τους δρόμους, όπως ακριβώς έχει γίνει στον τωρινό πεζόδρομο της Παπαστράτου, το μέτρο αυτό της πεζοδρόμησης μάλλον θα υποβαθμίσει την ποιότητα της ζωής αρκετών συμπολιτών μας, παρά θα την αναβαθμίσει.παραδείγματα είναι πολλά: Οι πεζόδρομοι της Ηλία Ηλιού και της Μπουκογιάννη, όπου η εφαρμογή του κανονισμού είναι πλημμελής, έχουν μετατραπεί, με την ανοχή βεβαίως όλων των δημοτικών αρχών, σε δάσος τραπεζοκαθισμάτων και σημαντικός αριθμός πεζοδρομίων της αγοράς λειτουργεί ως ανεξέλεγκτο παζάρι, με τις απλωμένες πραμάτειες να καταλαμβάνουν σημαντικά τετραγωνικά χρήσιμου στην απρόσκοπτη κίνηση των πεζών χώρου.
Να σημειώσουμε τέλος, ότι η πεζοδρόμηση δρόμων, όπως της οδού Βότση, που δεν προοριζόταν στη συγκοινωνιακή μελέτη για πεζόδρομο, αλλά για δρόμο ήπιας κυκλοφορίας, δημιουργεί μια μεγάλη κυκλοφοριακή αναστάτωση, αφού δεν έχουν μελετηθεί οι απαραίτητες εναλλακτικές διαδρομές στην κυκλοφορία. Αποτέλεσμα να έχουμε συσσώρευση τροχοφόρων σε ώρες αιχμής στην οδό Παπαφώτη, το φανάρι της οποίας λειτουργεί ελάχιστα δευτερόλεπτα, καθώς και το STOP στη Χαριλάου Τρικούπη που εμποδίζει την ομαλή ροή της κίνησης από την οδό Παναγοπούλου.
Όπως είχαμε επισημάνει και κατά τη διάρκεια της ψήφισης των πεζοδρομήσεων στο Δημοτικό Συμβούλιο, ακόμη και αν καταφέρουμε να ομορφύνουμε με τον τρόπο αυτό κάποια σημεία του κέντρου της πόλης και λύσουμε τα όποια προβλήματα δημιουργηθούν, θα εξακολουθούν να υπάρχουν πεζοδρόμια στους πέριξ δρόμους του κέντρου, αποκλεισμένα και επικίνδυνα για τους πεζούς είτε από παράνομες εκθέσεις προϊόντων, είτε επειδή παραμένουν «βομβαρδισμένα» από τη χρόνια εγκατάλειψη της συντήρησής τους.
Η ίδια εικόνα εγκατάλειψης και ακαταλληλότητας ισχύει και για τα πεζοδρόμια που υπάρχουν στις γειτονιές της πόλης, αυτά δηλαδή που θα έπρεπε να οδηγούν με ασφάλεια τους περιπατητές στο κέντρο της. Να μην αναφερθούμε καλύτερα στις τοπικές κοινότητες του Δήμου μας γιατί η κατάσταση σ΄ αυτές είναι απλά μη περιγράψιμη, αφού πλέον μιλάμε για εκτεταμένη και συχνά παντελή έλλειψη πεζοδρομίων, κοινόχρηστων χώρων αλλά και των βασικότερων υποδομών. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η δημοτική αρχή θα συμμεριστεί τις αγωνίες μας, που δεν είναι μόνο δικές μας, δρομολογώντας και κυρίως ιεραρχώντας σωστά τις απαιτούμενες λύσει

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2020

Ανακοίνωση με αφορμή την παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος


Ο σημερινός εορτασμός της Παγκόσμιας ημέρας του Περιβάλλοντος βρίσκει τις προηγμένες- υποτίθεται- κοινωνίες της Δύσης αντιμέτωπες με τους ολοζώντανους μέχρι χθες εφιάλτες τους. Ό,τι ζούμε σήμερα, καθορίζεται σε απόλυτο βαθμό από μια αλόγιστη ανάπτυξη της παγκόσμιας κερδοφορίας των ολιγαρχικών συστημάτων παραγωγής πλούτου με τη συρρίκνωση και αφαίμαξη κάθε περιβαλλοντικού πόρου και την ολοκληρωτική υποβάθμιση κάθε τετραγωνικού εκατοστού της επιφάνειας του πλανήτη.
Η παράδοση της υπαίθρου στην ερημοποίηση, η συγκέντρωση του συνόλου του πληθυσμού της γης στις μεγαλουπόλεις, όπου συγκατοικούν η αδιάλειπτη και ασίγαστη υπερκατανάλωση από τη μια, η φτώχεια και η εξαθλίωση από την άλλη, μας καθιστά τραγικά ευάλωτους σε φονικές πανδημίες, όπως αυτή του covid 19.
Παράλληλα, η πλήρης βιομηχανοποίηση της παραγωγής της τροφής, η εντατική και μεταλλαγμένη κτηνοτροφία και γεωργία, η υπερκατανάλωση των υδάτινων πόρων, η αναζήτηση πράσινης ενέργειας με τεράστιες επενδύσεις σε τεχνολογίες και συστήματα που δεν εφαρμόζονται στο πλαίσιο της κάλυψης των αναγκών της αειφορίας των περιβαλλοντικών πόρων, αλλά στο πλαίσιο μιας άνευ όρων παράδοσής τους στην οικονομία των αγορών, μας φέρνει αντιμέτωπους με τεράστιες οικολογικές και περιβαλλοντικές καταστροφές.
Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται από τους περιβαλλοντικούς δείκτες που επιδεικνύουν στιγμιαία «κάθαρση» του περιβάλλοντος κατά τη διάρκεια της καραντίνας. Όταν η παραγωγική διαδικασία δεν ακολουθούσε φρενήρεις ρυθμούς, όταν η σύγχρονη αστική ζωή δεν απαιτούσε συνεχείς μεταφορές, το αποτύπωμα της ανθρωπότητας στο περιβάλλον συρρικνώθηκε.
Η ψήφιση του νέου αντι-περιβαλλοντικού νόμου που πέρασε με την κοινωνία σε αναγκαστική καραντίνα, ο νόμος του υπουργείου τουρισμού που παρέδωσε παραλίες και δημόσιους χώρους στους επιχειρηματίες του τουρισμού και της εστίασης, η εντατική επιχείρηση της μετατροπής των κορυφογραμμών της χώρας σε ένα τεράστιο αιολικό Ελντοράντο και οι επιχειρούμενες εξορύξεις υδρογονανθράκων, η παραχώρηση στους ιδιώτες του Εξωτερικού Υδροδοτικού Συστήματος (ΕΥΣ) της ΕΥΔΑΠ, που περιλαμβάνει τα φράγματα του Μόρνου, του Ευήνου, το κανάλι με το οποίο το νερό πηγαίνει στην Αθήνα, τη λίμνη Υλίκη, αντλιοστάσια και εκτείνεται σε τέσσερις νομούς, ένας εκ των οποίων είναι και ο νομός της Αιτωλοακαρνανίας, η επιχειρούμενη τυπική μετονομασία των φραγμάτων της Μεσοχώρας και της Συκιάς από έργα εκτροπής του Αχελώου σε έργα ενεργειακά, αλλάζουν ριζικά το περιβαλλοντικό τοπίο προς το χειρότερο.
Στηρίζαμε, στηρίζουμε και θα στηρίζουμε κάθε κίνηση που αντιστέκεται στην περιβαλλοντική δυστοπία που μας ετοιμάζουν, τόσο μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο του Αγρινίου, καθώς και σε κάθε σημείο που γεννιέται η αναγκαιότητα για μαχητική αμφισβήτηση και αντίσταση ενάντια στα σχέδια της περιβαλλοντικής καταστροφής που σχεδιάζουν και υλοποιούν στο όνομα της ανάπτυξης και της ευημερίας των αγορών.
Ό,τι και να κάνουν δεν θα τα καταφέρουν.
ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟ