Παρασκευή, 3 Μαΐου 2019

Στέλιος Μερμίγκης, Ανυπότακτο Αγρίνιο: «Να σηκώσουμε ξανά τις προσδοκίες της κοινωνίας»



Συνέντευξη του Στέλιου Μερμίγκη, επικεφαλής της κίνησης Ανυπότακτο Αγρίνιο στο kommon.gr


       Ποια είναι η πολιτική ταυτότητα και η διαδικασία συγκρότησης του σχήματος;



    Το Ανυπότακτο Αγρίνιο είναι αποτέλεσμα της γενικής πολιτικής συγκύριας με την εμφάνισης μιας κινηματικής πλημμυρίδας στο δημόσιο χώρο που επικρατούσε στα πρώτα χρόνια της κρίσης. Η κατάρρευση της κανονικότητας για πλήθος ανθρώπων που επέφεραν με βίαιο τρόπο τα μνημόνια οδήγησε αρκετούς από αυτούς στο δρόμο του αγώνα προκειμένου να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους. Ταυτόχρονα, καλλιέργησε σε λιγότερους, είναι αλήθεια, και την προσδοκία να διαμορφωθεί ένα άλλο πλαίσιο λειτουργίας της πολιτικής παρέμβασης με διαφορετικά χαρακτηριστικά από τα όσα μέχρι τότε ήταν κυρίαρχα. Έτσι άνθρωποι από διάφορες οργανώσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς αλλά και ανένταχτοι, οι οποίοι σήμερα είναι η πλειοψηφία, μη χωρώντας στα διαχειριστικά διλλήματα και τις αναθέσεις του τότε ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισαν να ιδρύσουν μια λαϊκή συνέλευση με το όνομα Ανυπότακτο Αγρίνιο, προκειμένου να θεμελιώσουν και με αυτό τον τρόπο την παρέμβαση τους σε μια σειρά ζητήματα που απασχολούσαν εκείνη την εποχή την πόλη μας

Το Ανυπότακτο Αγρίνιο στο ΤΕΕ





Με προτάσεις το ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟ στο ΤΕΕ

Ενημερωτική συνάντηση – συζήτηση πραγματοποίησαν το απόγευμα της Μ. Τρίτης, οι υποψήφιοι Δημοτικοί Σύμβουλοι της παράταξης του ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟΥ ΑΓΡΙΝΙΟΥ, Ανδρέας Γκουρνέλος, Λεωνίδας Φραγκούλης, Στυλιανός Μερμίγκης, και Λευτέρης Τηλιγάδας, καθώς και ο επικεφαλής του Συνδυασμού Στέλιος Μερμίγκης, με τον Πρόεδρο του παραρτήματος
του ΤΕΕ Αιτωλοακαρνανίας, κ. Λίνο Μπλέτσα, και τα μέλη του προεδρείου του φορέα, κ.Δημήτρη Κανάτα, Αντιπρόεδρο και κ. Θεόδωρο Χούση, Γραμματέα.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης αναπτύχθηκαν όλα τα υπαρκτά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Δήμος και εμπεριέχονται στις αρμοδιότητες του ΤΕΕ, όπως τα γενικότερα και ειδικότερα προβλήματα που παρουσιάζει το πρόσφατο Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο, τα ζητήματα που δημιούργησε η «γρήγορη» ανάπτυξη του πολεοδομικού ιστού όλα τα προηγούμενα χρόνια, χωρίς ταυτόχρονη ανάπτυξη των δικτύων που αφορούν στην
ύδρευση και στην αποχέτευση, με αποτέλεσμα ο δημότης να επιβαρύνεται με ακόμα περισσότερα προβλήματα στην καθημερινότητά του, καθώς επίσης και τον προβληματικό
συσχετισμό ιδιωτικού και δημόσιου - πράσινου χώρου που διακρίνει σήμερα τον κεντρικό πολεοδομικό ιστό της πόλης του Αγρινίου.
Συζητήθηκε επίσης το γεγονός της επιθετικής ανάπτυξης των ανεμογεννητριών στην περιοχή, η ενεργοβόρα λειτουργία της πλειοψηφίας των δημόσιων κτιρίων που βρίσκονται μέσα στην χωρική έκταση του Δήμου, καθώς και τα σημαντικά προβλήματα στα δίκτυα άρδευσης της περιοχής, τα οποία απομειώνουν σημαντικά τις δυνατότητες της τοπικής αγροτικής παραγωγής.

Τώρα έχουμε εκλογές


Στέλιος Μερμίγκης, Φυσικός
Υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με το Ανυπότακτο Αγρίνιο

Το 2014 οι συγκυρίες και οι επιταγές της εποχής οδήγησαν, αναπάντεχα ίσως, στη δημιουργία της δημοτικής κίνησης «ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ». Ακόμη πιο αναπάντεχο ήταν το γεγονός της εκπροσώπησής της στο δημοτικό συμβούλιο από τον επικεφαλής του συνδυασμού Στέλιο Μερμίγκη.



Για όσους γνωρίζαμε, τότε, τα πολιτικά κίνητρα και το κοινωνικό και πολιτικό ήθος του επικεφαλής και των υποψηφίων της παράταξης, τίποτα δεν ήταν ανεπάντεχο:
1. ούτε το γεγονός ότι τα 5 αυτά χρόνια έχουν γίνει 350 περίπου γραπτές ερωτήσεις που αφορούν σε θέματα καθημερινότητας του πολίτη,
2. ούτε το σύνολο των δράσεων που έχουν γίνει για την ανάδειξη της πρόσφατης ιστορίας της πόλης,
3. ούτε η πολιτική αποδοχή από πολιτικούς φίλους και αντιπάλους.
Κρίνοντας από τα παραπάνω, κάποιοι που βρεθήκαμε τότε, σε κοντινή ή όχι απόσταση από αυτή την προσπάθεια και με διαφορετική τυχόν πολιτική προέλευση, έχουμε αποφασίσει, ότι όχι μόνο αξίζει τον κόπο να πλαισιώσουμε και να ενισχύσουμε την προσπάθεια, που έγινε από τη συγκεκριμένη παράταξη, τα προηγούμενα 5 χρόνια, αλλά είναι επιτακτική ανάγκη το ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ να γίνει ακόμα πιο ισχυρό και ακόμα πιο ουσιαστικό με τη συμμετοχή μας.
Βρισκόμαστε εδώ, όχι από πολιτικό επαγγελματισμό. Βιοποριζόμαστε ήδη με διάφορους τρόπους ο καθένας. Είμαστε σίγουροι ότι υπάρχουν στην πόλη και τον ευρύτερο δήμο μας άνθρωποι που αξιολόγησαν θετικά τη μέχρι τώρα δράση του ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟΥ και ταυτίζονται με το πολιτικό του ήθος. Τους θέλουμε όλους κοντά μας, για να διευρύνουμε το ψηφοδέλτιό μας τόσο στον κεντρικό δήμο, όσο και στην πολύτιμη περιφέρειά του. Γιατί υπάρχει, και είμαστε σίγουροι γι’ αυτό, η Ανυπότακτη Μακρυνεία, τα Ανυπότακτα Παρακαμπύλια, η Ανυπότακτη Λυσιμαχεία, ο Ανυπότακτος Στράτος και κάθε Ανυπότακτη γωνιά του Δήμου μας.

Για μια κινητή βιβλιοθήκη στο Δήμο Αγρινίου



Νικολέτα Γερολιμίνη - Φιλόλογος
Υποψήφια δημοτική σύμβουλος με το Ανυπότακτο Αγρίνιο

Την τελευταία εικοσαετία συνέβη στη χώρα μας μια θεαματική τεχνολογική και συνακόλουθη ριζική κοινωνική αλλαγή. Η συνεχής αύξηση των πληροφοριών, η παράλληλη ανάπτυξη των τεχνολογικών μέσων επικοινωνίας και η απαίτηση για επιτυχημένη πρόσβαση σε πληροφορίες  ήταν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της νέας πραγματικότητας. Πανεπιστήμια, βιβλιοθήκες, σχολεία, κοινωνικά ιδρύματα κ.ά. βρέθηκαν αντιμέτωπα με την ανάγκη προσαρμογής των υπηρεσιών τους στη «νέα εποχή», ώστε να μπορέσουν να «παρακολουθήσουν» τις μεταβαλλόμενες κοινωνικές ανάγκες. Οι βιβλιοθήκες, και ιδιαίτερα οι δημόσιες, έχοντας ήδη μια κεντρική θέση στη διαδικασία συγκέντρωσης και μετάδοσης της γνώσης κλήθηκαν να αναπτύξουν νέες στρατηγικές διαχείρισης, ώστε να συμβάλουν στην ανάπτυξη υποδομών και δεξιοτήτων για ευρύτερη πρόσβαση σε οργανωμένη και αξιολογημένη πληροφορία, η οποία θα καλύπτει τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας. Μια τέτοια δράση ήταν και η δημιουργία κινητών βιβλιοθηκών.
Για όσους ενδεχομένως η έννοια δεν είναι γνωστή, «κινητή βιβλιοθήκη» σημαίνει αυτοκίνητο διαμορφωμένο σε βιβλιοθήκη, που «ταξιδεύει» το βιβλίο σε διάφορες περιοχές και γειτονιές για να το φέρει κοντά σε ανθρώπους που δεν έχουν εύκολη πρόσβαση σ’ αυτό. Αυτή είναι η αποστολή της κινητής βιβλιοθήκης, και δεν πρόκειται βέβαια για κάποια νέα επινόηση, αφού στη Βρετανία και τις ΗΠΑ τέτοιες βιβλιοθήκες (σε κάρα τότε, όχι σε λεωφορεία) μαρτυρούνται από τον 19ο αιώνα ενώ στην Ελλάδα οι κινητές βιβλιοθήκες, ως τμήματα των δημόσιων κεντρικών βιβλιοθηκών, κάνουν την εμφάνισή τους από τα μέσα ήδη της δεκαετίας του ΄60, στηρίζοντας τη λειτουργία και επεκτείνοντας τις υπηρεσίες των κεντρικών βιβλιοθηκών και στα πιο απομακρυσμένα μέρη της ελληνικής περιφέρειας.

Για ένα Συνέδριο Πολιτικής Ιστορίας με έδρα το Αγρίνιο




Λεωνίδας Φραγκούλης - Αρχιτέκτων
Υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με το Ανυπότακτο Αγρίνιο

Κάθε χρόνο, η περίοδος από τη 14η Απριλίου (ημέρα μνήμης των 120 μαρτύρων) ως και την 1η Μαΐου, θα μπορούσε να είναι μια περίοδος ιστορικής αναμόχλευσης, μνημόνευσης, έρευνας και κριτικής ενασχόλησης με την πολιτική ιστορία της πόλης σε σχέση και με τις γενικότερες ιστορικές εξελίξεις που συντελέστηκαν στην Ελλάδα και τον κόσμο.


Την Πρωτομαγιά του 1936 καπνεργάτες στην Θεσσαλονίκη, διεκδικώντας το αξιοβίωτο, πέφτουν νεκροί. Ο Γιάννης Ρίτσος γράφει τον Επιτάφιο. Πολύ σημαντικές στιγμές... Στην πόλη μας, μιά σειρά από ερωτήματα παραμένουν αιωρούμενα, αναζητώντας απαντήσεις η τουλάχιστον προσπάθειες ερμηνευτικών προσεγγίσεων που θα επιχειρούσαν να φωτίσουν, όχι μόνο το ταξικό συγκρουσιακό περιβάλλον της εποχής, αλλά όλα τα ζητήματα υψηλής ιστορικής αξίας που μόρφωσαν τον τόπο μας στο διάβα των καιρών: Στο Αγρίνιο, την κατ' εξοχήν καπνεργατική πόλη, ποιός ο απόηχος των γεγονότων της Θεσσαλονίκης τότε και τώρα; Ποιά η έρευνα σχετικά με την επίδραση που μπορεί αυτά να είχαν στις σκέψεις και ενδεχομένως στις αποφάσεις της καπνεργατικής δύναμης της ευρύτερης περιοχής; Υπάρχει δημόσια συζήτηση; Που και πως διεξάγεται, αν διεξάγεται;
Και το άλλο γεγονός, αυτό της εκτέλεσης των 200 κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, πως αδελφοποιεί τις δύο πόλεις, που αντίστοιχα κι εδώ 120 μαρτύρησαν; Διερευνήθηκε ποτέ η πιθανή, έστω και σε συμβολικό επίπεδο, σχέση ανάμεσα στα δύο, τόσο κοντινά στον χρόνο, παρόμοια γεγονότα;
Πως γίνεται η διαχείριση της μνήμης σήμερα στην πόλη μας, όχι ως μνημοσυνολαγνεία, αλλά ως δυναμική πρόταση επαύξησης της γνώσης και της κατανόησης των τρόπων δημιουργίας διακριτής τοπικής ταυτότητας; Η απλά δεν γίνεται;