Ανυπότακτο Αγρίνιο

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις του εκπροσώπου του Εμπορικού Συλλόγου Αγρινίου σχετικά με τη λειτουργία του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΗΠΕΘΕ έρχονται να επιβεβαιώσουν μια κατάσταση που εδώ και καιρό προκαλεί έντονο προβληματισμό στην τοπική κοινωνία. Οι μάσκες έπεσαν. Και μπορεί να μη δηλώνουμε έκπληκτοι, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είμαστε διατεθειμένοι να ανεχθούμε τη συνεχιζόμενη απαξίωση ενός κορυφαίου πολιτιστικού θεσμού της πόλης μας. Το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου δεν είναι ένας ακόμη δημοτικός οργανισμός. Είναι ένας θεσμός με ιστορία άνω των σαράντα ετών, ένας πολιτιστικός πυλώνας που συνέβαλε καθοριστικά στην εξωστρέφεια και την πολιτιστική ταυτότητα του Αγρινίου. Είναι η πολιτιστική βιτρίνα της πόλης και αναπόσπαστο μέρος της συλλογικής μας μνήμης. Κατά καιρούς ασκήθηκε κριτική στις καλλιτεχνικές επιλογές και στον προγραμματισμό του θεάτρου. Αυτό είναι θεμιτό και αναμενόμενο σε κάθε ζωντανό πολιτιστικό οργανισμό. Ποτέ όμως δεν είχε τεθεί με τέτοια ένταση ζήτημα διοίκησης, διαχείρισης, διαφάνει...

 Γράφει ο Στέλιος Μερμιγκης  Η αλλαγή του λογοτύπου του ΔηΠεΘε Αγρινίου προκάλεσε έντονες συζητήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στην τοπική κοινωνία. Πολλοί πολίτες έθεσαν εύλογα ερωτήματα: Ποια ήταν η ανάγκη της αλλαγής; Ποιο ήταν το κόστος; Με ποιες διαδικασίες έγινε η επιλογή; Ποια ήταν τα κριτήρια για το νέο σήμα; Και γιατί εγκαταλείφθηκε πλήρως η αισθητική και συμβολική σύνδεση με το προηγούμενο λογότυπο, σαν να επιχειρείται η διαγραφή κάθε δεσμού με την ιστορία του θεσμού; Δυστυχώς, τα ερωτήματα αυτά δεν απαντήθηκαν ποτέ με σαφήνεια. Αντιθέτως, η δημόσια τοποθέτηση του προέδρου του ΔηΠεΘε Αγρινίου, Ανδρέα Σκαρτσάρη, ήταν ότι τέτοιου είδους ζητήματα δεν αποτελούν θέματα μείζονος σημασίας και ότι το θέατρο κρίνεται από το καλλιτεχνικό του αποτύπωμα, τις παραστάσεις του και την αποδοχή τους από το κοινό. Από τη συγκεκριμένη απάντηση προκύπτει ότι η διοίκηση δεν επιθυμεί να υπερασπιστεί ούτε την αισθητική επιλογή του νέου λογοτύπου ούτε την αναγκαιότητα της αλλαγής το...

Η κυβέρνηση παρουσιάζει τον νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης ως τη μεγαλύτερη μεταρρύθμιση μετά τον «Καλλικράτη». Πράγματι, πρόκειται για μια εκτεταμένη κωδικοποίηση της νομοθεσίας που αναδιατάσσει το θεσμικό πλαίσιο των δήμων και των περιφερειών. Το πραγματικό ερώτημα, όμως, δεν είναι το μέγεθος της μεταρρύθμισης, αλλά το πολιτικό της πρόσημο. Σε μια περίοδο όπου η ελληνική κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με τη στεγαστική κρίση, τη δημογραφική υποχώρηση, την ενεργειακή φτώχεια, την κλιματική απειλή και τη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, ο νέος Κώδικας δεν επιχειρεί να ενισχύσει τον κοινωνικό και αναδιανεμητικό ρόλο της Αυτοδιοίκησης. Αντίθετα, αντιμετωπίζει τους δήμους κυρίως ως διοικητικούς μηχανισμούς εφαρμογής πολιτικών που σχεδιάζονται αλλού. Η φιλοσοφία του Κώδικα είναι σαφής: περισσότερες ευθύνες στους δήμους, χωρίς αντίστοιχη μεταφορά πόρων, εξουσιών και πραγματικής αυτονομίας. Η Αυτοδιοίκηση καλείται να διαχειριστεί ολοένα περισσότερα προβλήματα, αλλά παραμένει οικονομικά κ...