Για τον Παναιτωλικό μας
Γράφει ο Στέλιος Μερμιγκης Μέσα στο ζοφερό κλίμα των ημερών, η επέτειος της ίδρυσης της ομάδας της πόλης μου έρχεται σαν μια φωτεινή ανάπαυλα. Οι πολυποίκιλες εκδηλώσεις, που — όπως φαίνεται — ξεπέρασαν τα στενά όρια της περιοχής μας, έδωσαν την ευκαιρία σε πολλούς να αναστοχαστούν και να μοιραστούν αναμνήσεις και βιώματα· μικρές προσωπικές ιστορίες που, όλες μαζί, φωτίζουν πτυχές της ιστορίας του Αγρινίου μέσα από την πορεία του Παναιτωλικού. Δεν υπήρξα ποτέ από εκείνους που ζουν το ποδόσφαιρο από κοντά, στις εξέδρες. Ανήκω μάλλον στη γενιά που μεγάλωσε με τη φωνή του Φίλιππου Συρίγου να συνοδεύει τα μπασκετικά Σάββατα, με τον ανεπανάληπτο θρίαμβο της Εθνικής το 1987 και με ατελείωτες ώρες παιχνιδιού στα ανοιχτά γήπεδα της πόλης. Κι όμως, ο Παναιτωλικός βρέθηκε — σχεδόν αθόρυβα — παρών σε πολλές στιγμές της ζωής μου. Θυμάμαι Κυριακές μεσημέρια, στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στις αρχές του ’80. Σε μια ταράτσα σπιτιού συναδέλφου του μπάρμπα μου Βασίλη στη ΔΕΗ, δίπλα σχεδόν στο...