Ανυπότακτο Αγρίνιο

Το βράδυ της Τρίτης, η πόλη δεν λύγισε ούτε από τη βροχή ούτε από το βάρος της μνήμης . Κάτω από έναν ουρανό που άνοιξε και ξέσπασε με ορμή, δεκάδες Αγρινιώτες, ανταποκρινόμενοι στην πρωτοβουλία του Ανυπότακτου Αγρινίου στάθηκαν όρθιοι, βουβοί και ταυτόχρονα τόσο δυνατοί, για να τιμήσουν εκείνους που πριν 82 χρόνια στάθηκαν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Η καταρρακτώδης βροχή έπεφτε ασταμάτητα κι όπως είπε ο Στέλιος Μερμίγκης σαν να ήθελε κι αυτή να ξεπλύνει τον πόνο, να ενώσει το παρόν με εκείνη τη Μαύρη Μεγάλη Παρασκευή. Τα βήματα αργά, σχεδόν τελετουργικά. Κάθε σταγόνα και μια ανάμνηση. Κάθε σιωπή και ένα όνομα που δεν πρέπει να ξεχαστεί. Δεν ήταν απλώς ένας περίπατος. Ήταν μια πορεία μνήμης μέσα στον χρόνο. Ήταν η απόδειξη πως, όσο κι αν περνούν τα χρόνια, υπάρχουν άνθρωποι που δεν επιτρέπουν στη θυσία να ξεθωριάσει. Που στέκονται εκεί, ακόμα κι όταν το σώμα δοκιμάζεται, γιατί η ψυχή τους ξέρει πως οφείλει να είναι παρούσα. Μέσα στο σκοτάδι και τη βροχή, το Αγρίνιο έμοιαζε να ...