Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2019

Η είσοδος του ΕΛΑΣ στο Αγρίνιο

Από Στέλιος Μερμίγκης


Το Ανυπότακτο Αγρίνιο η πιο μικρή δημοτική παράταξη εδώ και τρία συνεχόμενα χρόνια σηκώνει μια μεγάλη αλλά ξεχασμένη επέτειο. Αυτή της εισόδου του ΕΛΑΣ στις 14 Σεπτέμβρη του 1944. Πριν τρία χρόνια μας τίμησε ο Μανώλης Γλέζος, πέρυσι ο Αριστομένης Συγγελακης μαζί με τον Δημήτρη Παπαχρηστο και φέτος με την εμβληματική παράσταση του Αρη τιμήσαμε αυτήν τη μέρα και το πείραμα που επιχειρήθηκε στη πόλη μας τότε τους επόμενους μήνες με δήμαρχο τον αείμνηστο Κακογιάννη προκειμένου να αλλάξουν την οργάνωση της ζωής τους οι άνθρωποι δίνοντας άλλες προτεραιότητες από εκείνες που μέχρι τότε ίσχυαν. Πέρα όμως από την ιστορική μνήμη που αναδεικνύουμε βάζουμε συνεχώς με τις δραστηριότητες μας και την αναγκαιότητα αξιοποίησης του κτιριακού εκείνου αποθέματος της πόλης μας που βρίσκεται σε απαξία. Πέρυσι με τον αυλειο χώρο του κτιρίου της τραπέζης Ελλάδος που άνοιξε για πρώτη φορά στους δημότες και φέτος με τον αυλειο χώρο των αποθηκών Παπαστρατου στέλνοντας το μήνυμα ότι οι χώροι αυτοί πρέπει να αποδοθούν στην τοπική κοινωνία. Ελπίζουμε ότι θα δράσουμε σαν καταλύτης και σύντομα θα μπορούμε να έχουμε απτά αποτελέσματα.

Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2019

Θέλουμε τη ζωή μας και την θέλουμε τώρα


Το Ανυπότακτο Αγρίνιο, για άλλη μια φορά φέτος, τίμησε τα 75 χρόνια από την είσοδο του ΕΛΑΣ στην πόλη, με τη χθεσινή παράσταση «Άρης», της Σοφίας Αδαμίδου, που δόθηκε στον αύλειο χώρο των αποθηκών Παπαστράτου.
Οι 400 και παραπάνω συνδημότες μας, που έδωσαν το παρόν σε αυτή την πρόσκληση και στήριξαν με την παρουσία τους και τη φετινή μας προσπάθεια, είχαν την ευκαιρία να ζήσουν για 90 περίπου λεπτά της ώρας την ένταση της αγωνίας και το πάθος για λευτεριά και δικαιοσύνη ενός ανθρώπου, που έζησε τη ζωή του ανοίγοντας το μονοπάτι του χρέους, όχι κατά πώς βόλευε τη ζωή του, αλλά κατά πώς επέβαλλε το καθήκον και το συμφέρον της τάξης του και της λευτεριάς του λαού.
Με αυτόν τον τρόπο θεωρούμε ότι αποδόθηκε ο ελάχιστος φόρος τιμής, σε όλους όσους εκείνη την περίοδο κατάφεραν με τη στάση τους και την επιλογή τους, να σηκώσουν συνειδητά το βάρος της δικής τους ευθύνης για «Αντίσταση» και «Λαοκρατία» και να περπατήσουν ελευθερωτές μέσα στους δρόμους του Αγρινίου.
Είναι γνωστό -κι αν δεν είναι, οφείλουμε να το γνωρίσουμε- ότι το γεγονός της απελευθέρωσης του Αγρινίου, σε συνάρτηση με την εμπειρία της τοπικής αυτοδιοίκησης που έζησε η περιοχή μας από της 14 Σεπτεμβρίου του 1944 μέχρι και το Μάρτη του 1945, αποτελούν κορυφαίες στιγμής της τοπικής κοινωνικής και πολιτικής ιστορίας μας και ως τέτοιες, οφείλουμε να μπολιάζουμε με τα νοήματά τους τη σύγχρονη κοινωνική και πολιτική μας συνείδηση.
Ευχαριστούμε θερμά όλους τους συντελεστές της παράστασης και ιδιαίτερα τον Τάσο Σωτηράκη, που με τη δυναμική εκφραστικότητα της τέχνης του, γέμισε τους ορίζοντες του μυαλού μας με την ψυχή και το βλέμμα ενός ανθρώπου που περπάτησε πάνω στις πεζούλες των γύρω βουνών με την επιβλητικότητα του αγώνα του, το μεγαλείο της αυτοκριτικής του και την ενσυνείδηση της ιστορικής συγκυρίας που τον δημιούργησε.
Σήμερα, που η πολυεθνική οικονομική κατοχή συμπιέζει, συρρικνώνει και εκμηδενίζει κάθε ενεργητικότητα ελευθερίας, κοινωνικής δικαιοσύνης και ισοπολιτείας, σήμερα που η κατά τόπους υποταγμένη διοίκηση στις επιταγές της οικονομικής ολιγαρχίας εξουσιάζει τα ανθρώπινα συστήματα, οικοδομώντας το νέο πολιτισμό της βαρβαρότητας, σήμερα που η τοπική αυτοδιοίκηση έχει καταργηθεί με νόμους και τροπολογίες μιας «αφασικά» εφησυχασμένης στα αδιέξοδά της πλειοψηφίας, η μνήμη των κορυφαίων στιγμών αυτής της ιστορίας, οφείλει να λειτουργεί, όχι ως αναπαράσταση της στιγμής, αλλά ως κινητήρια έκρηξη στη σκουριασμένη μηχανή του «τώρα», για να πάρει μπροστά το κυρίαρχο πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό πρόταγμα των καιρών μας: Θέλουμε τη ζωή μας και την θέλουμε τώρα.

Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2019

Ο Άρης στο Αγρίνιο

Ο «Άρης» στο Αγρίνιο


Με την παρουσίαση της θεατρικής παράστασης «Άρης», της Σοφίας Αδαμίδου, σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη, με τον Τάσο Σωτηράκη στον ομώνυμο ρόλο, θα τιμήσει φέτος το ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ τα 75 χρόνια από την είσοδο του ΕΛΑΣ στην πόλη του Αγρινίου τον Σεπτέμβριο του 1944 την Παρασκευή 13/9 και ώρα 21.00 στον αύλειο χώρο των αποθηκών Παπαστράτου.

Το έργο «Άρης» βασίζεται στη ζωή και στους αγώνες του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ, του Άρη Βελουχιώτη, που ταυτίστηκε με τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα ενάντια στη γερμανοϊταλική κατοχή και τους ντόπιους συνεργάτες τους.

Η παράσταση απέσπασε στα Κορφιάτικα βραβεία το βραβείο Καλύτερου Θεατρικού Συγγραφέα «Αλέκος Σακελλάριος» (η Σοφία Αδαμίδου) και καλύτερου μονολόγου «Χρύσα Σπηλιώτη» (ο Τάσος Σωτηράκης).

Η παράσταση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 13 Σεπτέμβρη 2019, στον αύλειο χώρο των αποθηκών Παπαστράτου, στις 9:00 το βράδυ.

Καμιά υπακοή

ΚΑΜΙΑ ΥΠΑΚΟΗ


Στην αίθουσα του κτιρίου της  τραπέζης Ελλάδος πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 8 Σεπτέμβρη οι διαδικασίες εκλογής του Προεδρείου του Δημοτικού Συμβούλιου, καθώς και των Επιτροπών Ποιότητας ζωής και Οικονομικών αντίστοιχα.
Στην αίθουσα αυτή, όλα τα χρόνια της κρίσης από την εφαρμογή του Καλλικράτη και μετά, ήταν κοινός τόπος, ότι ο θεσμός της τοπικής διοίκησης και καθόλου αυτοδιοίκησης βρισκόταν υπό ασφυκτικό θεσμικό και οικονομικό κορσέ. Ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, επιτροπείες, μη καταβολή του 60% των πόρων που προβλέπει το ίδιο το σύνταγμα ήταν ουσιαστικά η εφαρμογή του μνημονίου στο τοπικό κράτος των Δήμων και των Περιφερειών.
Πριν από λίγους μήνες η τότε κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έφερε έναν καινούργιο νόμο, τον περίφημο Κλεισθένη, που τίποτα από τα παραπάνω δεν διόρθωνε. Είχαμε όμως μια σημαντική αλλαγή: από το πλειοψηφικό σύστημα περάσαμε στο αναλογικό. Επίσης δόθηκαν δυνατότητες σημαντικές στα κοινοτικά συμβούλια που μέχρι τότε είχαν διακοσμητικό ρόλο.
Η κυβέρνηση της ΝΔ, έχοντας για μια ακόμη φορά αποδείξει τη δυσανεξία της σε θέματα δημοκρατίας, έκανε νομοθετικές παρεμβάσεις, που ουσιαστικά κατάργησαν την ψήφο των πολιτών, δίνοντας την  δυνατότητα στον εκάστοτε εκλεγμένο δήμαρχο να έχει την απόλυτη πλειοψηφία στις Επιτροπές της Ποιότητας ζωής και την Οικονομική. Φρόντισε μάλιστα να τις ενισχύσει θεσμικά με την δυνατότητα να αποφασίζεται εκεί η πλειονότητα των θεμάτων που αφορούν το Δήμο και ανεξάρτητα από την όποια πλειοψηφική θέση διαμορφώνεται στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου, καθιστώντας με αυτόν τον τρόπο και τυπικά και ουσιαστικά διακοσμητικό το ρόλο του.
Το ίδιο έπραξε και με τα τοπικά συμβούλια, αφού τους αφαίρεσε τη δυνατότητα να αποφασίζουν για τα ζητήματα των χωριών τους.
 Οι αλλαγές αυτές έρχονται να δείξουν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την βαθιά τους απέχθεια στην βούληση των ψηφοφόρων, αλλά ταυτόχρονα και τη διάθεση τους να προχωρήσουν με πιο γρήγορα βήματα στις αντιδραστικές, αυταρχικές και βαθιά αντιλαϊκές πολιτικές, που θα επιχειρήσουν να εφαρμόσουν, χωρίς κανένα εμπόδιο, το επόμενο διάστημα.
Το Ανυπότακτο Αγρίνιο δεν θα μπορούσε να νομιμοποιήσει με τη συμμετοχή του σε αυτές τις διαδικασίες αυτό το «άρρωστο» παιχνίδι των ανούσιων διαδικασίων για την εκλογή των μελών του Προεδρείου και των Επιτροπών.
Για το λόγο αυτό απείχαμε, κάνοντας μάλιστα και σχετική δήλωση στην αρχή της διαδικασίας, παρά το γεγονός ότι συνάδελφοι, και μάλιστα της αντιπολίτευσης, προσπάθησαν να μας εμποδίσουν, υποστηρίζοντας, ότι «πρόκειται για μια μη προβλεπόμενη διαδικασία».
Για μας, και πριν, και τώρα, και πάντα, ο πρωταρχικός στόχος είναι η υπηρέτηση της λαϊκής βούλησης και όχι η υποταγή μας σε νόμους που αλλοιώνουν την έκφραση της κοινωνικής πλειοψηφίας.
ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΚΑΜΙΑ ΥΠΑΚΟΗ ΣΕ ΝΟΜΟΥΣ, που νομοθετούν την εικονική δημοκρατία και επιβάλουν την καθεστωτική κανονικότητα της κοινωνικής και πολιτικής βαρβαρότητας στις ζωές μας.

Για το ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ
Στέλιος Μερμίγκης