Κυριακή, 26 Απριλίου 2020

Καταιγισμός




Του Στέλιου Μερμιγκη

Καταιγισμος γεγονότων στην καθημερινότητα μας που σου φέρνουν αηδία. Δηλώσεις απαξιωτικές απο τον Άδωνη για το πόσα θα φάνε επί τέλους οι πλεμπαίοι και θα γίνουν 300 κιλά, η σύζυγος του μας κοινοποιεί οτι ακολουθεί το οικογενειακό οικονομικό πρόγραμμα του ανδρός της και την βγάζουν με 38 ευρω την εβδομάδα χωρις να στερηθούν τίποτα, οι προσβλητικοι και απαξιωτικοι τρόποι της δήθεν ενίσχυσης των επιστημόνων και ελεύθερων επαγγελματιών με την αρπαχτή του Βρουτση, οι δηλώσεις  κυβερνητικών βουλευτών για τις ελλειψεις σε κλίνες ΜΕΘ που τζάμπα φωνάζουν, οι γιατροί γιατι δεν χρειάστηκαν, μαλλον θα ξερουν κατι παραπανω απο τον κ Τσιοδρα για το τελος της πανδημιας, κατάθεση νομοσχεδίου για την Παιδεία που ανάμεσα στα άλλα φοβερά που φέρνει θελει να αυξήσει τον αριθμό των μαθητών στις τάξεις, την ώρα που η πλειοψηφια του κόσμου τηρεί τους όρους απομόνωσης που τους έχουν επιβληθεί λειτουργωντας υπεύθυνα και οχι οπως κάποιοι  καθηγηταδες που αφού έδιναν τις τηλεοπτικές οδηγίες τους στη συνέχεια εστηναν κοσμικά παρτυ. Την ίδια  στιγμη που βλεπουμε και ακουμε ολα τα παραπανω η κυβερνηση αποφάσισε να ανοιξει παλι την κανουλα με το ζεστο δημόσιο  χρημα προς τους καναλαρχες ενώ η πλειοψηφια αυτών έχει προβεί σε αναστολή των συμβάσεων εργασίας των εργαζομένων τους. Προφανώς εδώ δεν ανησυχεί τους κυβερνώντες αν οι καναλάρχες από το πολύ φαΐ θα γίνουν υπέρβαροι. Μάλλον είναι μαθημένοι. Το ποσό που δόθηκε στο Δήμο Αγρινίου έναν  δημο με 100 χιλ πληθυσμο και εκταση τεραστια για να καλύψει τις αναγκες του την ώρα που τα έσοδα του έχουν καταρευσει ενώ τα έξοδα του έχουν διογκωθεί ανέρχεται στο αστρονομικό ύψος των 60 χιλιάδων ευρώ. Αυτό για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης για τις προτεραιότητες τους. Η χθεσινή φιέστα του ανιψιού του πρωθυπουργού να κάνει κανταδα στο θείο του με την Πρωτοψάλτη πάνω σε μια κινητή πλατφόρμα φαίνεται ότι έχουν κάποιο βίτσιο οι άριστοι με τις πλατφόρμες, βρίσκει χιλιάδες μουσικους και εργαζόμενους στον πολιτισμό σε άθλια κατάσταση επιβίωσης. Μου είναι αδιανόητο να αποδεχτούμε τόση σαπίλα και απανθρωπιά. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε να μας μετατρέψουν όλους σε ρινοκερους. Είναι μέγιστη ευκαιρία η κρίση αυτή να απελευθερώσει ότι πιο δημιουργικό υπάρχει μέσα μας προκειμένου να αρχίσουμε να διαμορφώνουμε ένα άλλο τρόπο συλλογικής ζωής. Με άλλα λόγια δεν φτάνει μόνο να κάνουμε πέρα όλους αυτούς τους απίθανους τύπους της εξουσίας αλλά κυρίως να βάλουμε πλάτη για κάτι νέο ριζικά διαφορετικό από το μέχρι τώρα παρακμιακό τρόπο ζωής.Το στοίχημα λοιπόν μεγάλο

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2020

Ας μάθουμε





«Ας μάθουμε να ζούμε μ’ αυτούς που μας λείπουν, επειδή αποτελούν κομμάτι μας, επειδή ξέρουμε γιατί μας λείπουν, κι επειδή την απουσία τους την αναπληρώνουμε με καμάρι».
Το Ανυπότακτο Αγρίνιο, αντί άλλης ανακοίνωσης, επιλέγει σήμερα να πει ελάχιστα γι’ αυτή τη ματωμένη Μεγάλη Παρασκευή της πόλης μας. Δύο κουβέντες μόνο:
Το απόσπασμα του Λουίς Σεπούλβεδα από το βιβλίο του «Η τρέλα του Πινοσέτ», σε μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη που μόλις διαβάσατε και ένα απόσπασμα από το ποίημα του Παναιτωλιώτη ποιητή και συγγραφέα Δημήτρη Πιστικού, που πρωτοδημοσιεύτηκε με τον τίτλο «Μεγάλη Παρασκευή 1944» στο τεύχος 129 του περιοδικού «Πνευματική Ζωή», για να τονιστεί, ότι όλα όσα γνωρίζουμε γι’ αυτή τη μέρα είναι το ελάχιστο που ξέρουμε.
Αλήθεια, πόσοι από μας γνωρίζουν το μεγάλο μπλόκο του Παναιτωλίου τη Μεγάλη Δευτέρα του ΄44, που οδήγησε όλους τους άντρες του χωριού στο κολαστήριο του Τολιόπουλου, για να ποτιστεί και με αίμα Παναιτωλιώτικο το γαρύφαλο της Αντίστασης, κόντρα στο Φασισμό και Ναζισμό των ημερών, με ενέχυρο τη ζωή για να καταργηθεί ο θάνατος;
«Δεν έχω τίποτα να πω, γι’ αυτήν την μέρα του θανάτου
για τις μεγάλες αστραπές που ξέσκιζαν το σώμα
για το αθώο αίμα του για τις φθαρμένες λέξεις
για κείνους που διατάξανε, γι’ αυτούς που εκτέλεσαν
για όσους είχαν σωπάσει.
[…] Δεν έχω τίποτα να πω, τα λόγια βγαίνουν θυμωμένα.
Δεν έχω τίποτα να πω, κι όμως ακόμα είμαι ζωντανός
μετά από τόση φρίκη
κόσμε, πώς μας αντέχεις πάνω σου και δεν μας αφανίζεις
πώς μας θωρείς στην πόρτα σου και δεν μας τηνε κλείνεις
και συ ουρανέ, πώς άφησες τις ανάσες τους να μας μολύνουν τον αγέρα
πώς σήκωσες στον ώμο σου τέτοιους γραικούς
και δεν τους γκρέμισες στο χάος
πώς κράτησες στα χέρια σου τέτοια λεπρήν Ευρώπη;
Χέρι με χέρι πάνε μαζί τα ματωμένα έθνη […]».

Τρίτη, 14 Απριλίου 2020

14/4/1944

Γράφει ο Στέλιος Μερμιγκης


Το 2017 ήταν η πρώτη χρονιά που η μεγάλη Παρασκευή συνενέπεσε ημερολογιακά με την Mεγάλη Παρασκευή της 14 Απρίλη του 1944 την ημέρα δηλαδή εκείνη όπου κρεμάστηκαν οι τρεις κουμουνιστές Αναστασιάδης, Σούλος, Σαλάκος, στην κεντρική πλατεία της πόλης του Αγρινίου και εκτελέστηκαν 117, συντοπίτες μας και όχι μόνο, στον χώρο της Αγίας Τριάδας, ως αντίποινα σε σαμποτάζ των ανταρτών του ΕΛΑΣ.
Με αφορμή αυτό το γεγονός εκείνη την χρονιά εκδώσαμε σαν δημοτική παράταξη ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ ένα ημερολόγιο που είχε ένα εκτενές ιστορικό αφιέρωμα στην κατοχική περίοδο της πόλης μας. Αυτό που μας έκανε εντύπωση είναι η άγνοια των περισσοτέρων για το ποιος κρέμασε και εκτέλεσε τους κουμουνιστές και άλλους πατριώτες την ημέρα εκείνη. Οι περισσότεροι πίστευαν ότι το έκαναν οι Γερμανοί κατακτητές και όχι Έλληνες που συγκρότησαν το τάγμα ασφάλειας της πόλης μας. Ήταν μάλιστα και αρκετά δύσπιστοι λέγοντας πως είναι δυνατόν Έλληνες, και μάλιστα κάποιοι Αγρινιώτες, να έκαναν αυτήν την πράξη. Δυστυχώς όμως έγινε. Μάλιστα σε εκείνο το τάγμα Ασφαλείας, εκτός από όσους Αγρινιώτες επιστρατεύτηκαν αναγκαστικά και επέλεξαν να υπακούσουν στην εντολή της επιστράτευσης, αντί να καταφύγουν στην ελεύθερη Ελλάδα των βουνών και να καταταχθούν στον ΕΛΑΣ ή και στον ΕΔΕΣ, υπήρξαν και κάποιοι επώνυμοι της «καλής κοινωνίας» της πόλης που οικειοθελώς παρείχαν τις υπηρεσίες τους ως «οι άνθρωποι με την κουκούλα» στο Α2 του Τολιόπουλου και στον Κωσταρά της χωροφυλακής. Ίσως αυτό να είναι και μια εξήγηση γιατί τόσα χρόνια μια τόσο μαύρη σελίδα της ιστορίας μας προσπάθησε από τους κρατούντες να μείνει στο περιθώριο.
Έτσι μετά το πρώτο μνημόσυνο που έγινε το 1945 χρειάστηκαν να περάσουν κοντά 20 χρόνια για να γίνει το επόμενο, και άλλα τόσα για να καθιερωθούν τα μνημόσυνα στη πόλη μας. Όμως πέρα τούτων ουδέν.
Θα χρειαστεί ίσως, να περάσουν άλλα τόσα για να αρχίσει πάλι να γίνεται κάτι πέρα από τα καθιερωμένα.
Η  έκθεση που έστησε ο Θανάσης Βαλαώρας στον αυλειο χώρο των αποθηκών Παπαστράτου το 2017, όπου με τις ξεναγήσεις του έδωσε μια άλλη διάσταση στο γεγονός αυτό, καθώς και το θεατρικό δρώμενο του Λεωνίδα Φραγκούλη της επόμενης χρονιάς, σε παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ, που δόθηκε πριν το χάραμα  στην κεντρική πλατεία της πόλης, τιμώντας την Κατίνα Χατζάρα, την μοναδική γυναίκα που εκτελέστηκε τότε, με εκατοντάδες θεατές που αψήφησαν το ακατάλληλο της ώρας, ήταν οι μέχρι τώρα διαφορετικές πινελιές που έσπασαν την καθιερωμένη επίσημη αντιμετώπιση ή πολύ περισσότερο τη σιωπή. 
Η μεγάλη αποδοχή από τον κόσμο και των δυο αυτών εκδηλώσεων δείχνει την αδήριτη  ανάγκη για διατήρηση της ιστορικής μας μνήμης.  Μια μνήμη που θα μας θυμίζει διαρκώς το χρέος μας απέναντι στο ναζισμό και φασισμό αλλά και σε κάθε άλλη βαρβαρότητα, το χρέος μας για λαϊκή κυριαρχία και πραγματική δημοκρατία.