Όταν η πολιτική γίνεται δημόσιες σχέσεις και η κοινωνία κομπάρσος

Με αφορμή την «ιδιωτική» επίσκεψη δύο υπουργών στον τόπο μας, αξίζει να ειπωθούν μερικές αλήθειες που συνήθως μένουν εκτός κάδρου — όπως ακριβώς και οι άνθρωποι που τις ζουν.

Σε αυτόν τον τόπο, ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας μπορεί να σημαίνει μετακίνηση σε άλλο νομό. Η πρόληψη μετατρέπεται σε πολυτέλεια:  για παράδειγμα μια ανασφάλιστη γυναίκα αδυνατεί να πραγματοποιήσει μια βασική εξέταση πχ μαστογραφία. Χιλιάδες χρόνιοι ασθενείς μένουν χωρίς οργανωμένη δημόσια φροντίδα πχ διαβητικοί. Ειδικότητες κρίσιμες για την καθημερινότητα των πολιτών απουσιάζουν πχ ογκολόγοι, ρευματολογοι, ενδοκρινολόγοι κ.α. Και η ψυχική υγεία παραμένει στο περιθώριο, με δομές ανύπαρκτες και νοσοκομεία άλλων περιοχών να ασφυκτιούν πχ ραντζα στην ψυχιατρική κλινική του πανεπιστημιακού νοσοκομείου Ιωαννίνων.

Κι ενώ αυτά είναι η πραγματική εικόνα στο χώρο του ΕΣΥ , η περιοχή παραμένει συγκοινωνιακά απομονωμένη, με βασικές υποδομές σε κακή κατάσταση και δύσκολη πρόσβαση στους καινούργιους οδικούς άξονες που κοστίζουν ακριβά πχ ληστρικά διόδια. Το φυσικό περιβάλλον, λίμνες,  ποτάμια, ορεινοί όγκοι βρίσκεται διαρκώς στο στόχαστρο μεγάλων  ενεργειακών συμφερόντων ενώ την ίδια στιγμή το κόστος της ενέργειας στραγγαλίζει τα νοικοκυριά. Ο πρωτογενής τομέας φθίνει και η νεολαία αναγκάζεται να μεταναστεύει εποχικά, αναζητώντας μια θέση στη λεγόμενη «σεζόν».

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Όχι οι χειραψίες, όχι τα χαμόγελα, όχι οι προσεκτικά σκηνοθετημένες επισκέψεις.

Αυτά θα άξιζε να ειπωθούν στους υπουργούς. Ότι η εικόνα που παρουσιάζεται δεν είναι απλώς ελλιπής — είναι παραπλανητική. Και ότι τα προβλήματα που βιώνουν οι πολίτες δεν είναι «ατυχίες», αλλά αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών.

Δεν είναι ώρα για δημόσιες σχέσεις. Είναι ώρα για ουσία. Για σύγκρουση με τις αιτίες των προβλημάτων και όχι για διαχείριση της εικόνας τους.

Και κυρίως, είναι ώρα να τεθεί το βασικό ερώτημα:

θα συνεχίσουμε να είμαστε θεατές και κομπάρσοι στα φωτογραφικά ενσταντανε ή θα διεκδικήσουμε ρόλο πρωταγωνιστή στον τόπο μας;

Γιατί τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει, αν δεν αλλάξουμε πρώτα αυτό.