Ανυπότακτο Αγρίνιο

Αρκεί κανείς, να την ακούσει να μιλάει για το θέατρο, για να καταλάβει το δυναμισμό και την ευαισθησία αυτής της γυναίκας, που με πολύ σαφή και ιδιαίτερο τρόπο καταφέρνει να σου μεταλαμπαδεύει τον έρωτα και το πάθος για την δουλειά της. Έναν έρωτα και ένα πάθος που όση λογοτεχνική γοητεία και αν επιστράτευσης, για να τα αποδώσεις θα φαντάζει πάντα εξαιρετικά ελλιπής η προσπάθεια της περιγραφής του δυναμισμού και της ευαισθησίας που την διακρίνει. Σήμερα λοιπόν, σε μια περίοδο που το θέατρο παραμένει κλειστό, με τις κουΐντες του να παρασύρονται από έναν εφιαλτικό ανεμοστρόβιλο προβληματικών και κακουργηματικών συμπεριφορών, φιλοξενούμε στη συνέντευξη της Δευτέρας μια συντοπίτισσα μας, που επιμένει να μην φοβάται σκοτάδι, γιατί γνωρίζει πολύ καλά, πως λίγο πριν ανοίξει η αυλαία και το φως έρθει να αναδείξει τη μυθολογία των υποκειμένων, ο ηθοποιός πρέπει να διασχίσει το σκοτάδι των παρασκηνίων και να σταθεί μετέωρος εκεί που θα τον συναντήσει η πιο βαθιά του αλήθεια. Μαζί μας σήμερα η Μά...

Οι απίστευτες παλινωδίες που έχουν συμβεί για τα πολύπαθα τμήματα της πόλης μας που ιδρύονται, καταργούνται ή μεταφέρονται είναι γνωστά. Μόνο που αυτά δεν είναι απρόβλεπτα φυσικά φαινόμενα, αλλά προϊόν πολιτικών επιλογών, που οι εκάστοτε κυβερνητικοί βουλευτές μας τα στηρίζουν με την ψήφο τους στο ελληνικό κοινοβούλιο. Άρα ο καθένας κρίνεται από τη στάση του και τις πράξεις του. Σήμερα το τοπίο στη ανώτατη εκπαίδευση αλλάζει προς το χειρότερο. Το τελευταίο νομοσχέδιο έρχεται να βάλει και επίσημα την ταφόπλακα σε μια σειρά από περιφερειακά τμήματα όπως είναι και τα δικά μας.  Ο Αιτωλοακαρνάνας υπουργός μας λοιπόν, επικαλείται την λογική, αλλά το περιεχόμενο που δίνει στην έννοια αυτή απέχει πολύ από αυτό που καταλαβαίνει η κοινή λογική.  Ας δούμε τι ακριβώς ψήφισαν προ ολίγον ημερών οι κυβερνητικοί βουλευτές μας για τα ΑΕΙ:  1ον) Ψήφισαν την εφαρμογή της βάσης, ενός «κόφτη» δηλαδή, για την είσοδο των υποψηφίων στα τμήματα και τις σχολές. Πως μεταφράζεται αυτό; Υπολογίζεται...

Την ώρα που η ελληνική κοινωνία στενάζει κάτω από τα συνεχόμενα lockdowns, την ώρα που η Ελληνική Κυβέρνηση παίζει με τα όρια της ανοχής και της υπομονής μας, την ώρα που στερούμαστε βασικές ατομικές ελευθερίες για το «ευρύτερο καλό» και μας αποδίδονται εδώ και μήνες κατηγορίες για την έλλειψη ατομικής ευθύνης, την ώρα που η Δημοκρατία συνεχώς συρρικνώνεται και υπογράφονται νομοσχέδια για την Παιδεία, ενώ οι δομές σε όλες τις βαθμίδες παραμένουν κλειστές, αυτή την ίδια ώρα η Διευθύντρια του 1ου Γυμνασίου Αγρινίου παραπέμπει μαθητές στην Εισαγγελία για την κατάληψη του σχολείου τον περασμένο Οκτώβριο. Η ίδια διατείνεται – και μετά τον σάλο που ευλόγως προκλήθηκε στο υγιές σκεπτόμενο κομμάτι της τοπικής κοινωνίας – μέσω συνεντεύξεων σε τοπικά sites ότι εξάντλησε όλα τα περιθώρια, αφού προηγουμένως είχε επικοινωνήσει με μαθητές και γονείς οι οποίοι αδιαφόρησαν στο κάλεσμα για νουθεσία και ακολούθως παραχώρησε τα ονόματα στην Εισαγγελία. Από αυτά που γνωρίζουμε, μπορούμε να ισχυριστούμε με...

Γράφει ο Στέλιος Μερμίγκης   Το να κάνεις κριτική στο περίφημο νομοσχέδιο των "ανέμελων" για την παιδεία  νομίζω έχει εξαντληθεί. Ο κάθε καλόπιστος μπορεί πλέον να αντιληφθεί τις προθέσεις τους και τα κίνητρα τους. Τώρα το λόγο εκτός από την εκπαιδευτική κοινότητα πρέπει να τον πάρουν και οι τοπικές κοινωνίες μιας και το άμεσο πλήγμα από την μεγάλη σφαγή των υποψηφίων φοιτητών στις επικείμενες εισαγωγικές εξετάσεις, θα το δεχτούν πρωτίστως αυτές που φιλοξενούν τμήματα ή ακόμη και τις έδρες περιφερειακών πανεπιστημίων, καλή ώρα  σαν τα δικά μας εδώ στο Αγρίνιο. Είναι πολύ πρόσφατα τα ψηφίσματα της πλειοψηφίας του δημοτικού συμβουλίου μας που προτάσσανε ως κύριο αίτημα την ίδρυση αυτόνομου πανεπιστήμιου στη πόλη μας επειδή λέει μας το χρωστάγανε.  Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι αρνούνταν να αντικρύσουν τη συνολική επίθεση των κυβερνόντων απέναντι σε καθετί δημόσιο σαν να μην ήταν αυτοί που πριν λίγα μόλις χρόνια έκλεισαν σε μια νύχτα τμήματα πανεπιστήμιων και νοσοκομεία ενώ ό...

Μια από τις παραδοξότητες που εφαρμόστηκαν από την αρχή της πανδημίας και με στωικότητα την υπομείναμε όλοι μας, αλλά κυρίως διάφοροι πληττόμενοι, όπως είναι αυτοί των παραγωγών που ζουν από τη διάθεση των προϊόντων τους στις λαϊκές αγορές, είναι η απαγόρευση λειτουργίας τους.  Το πρόβλημα της μετάδοσης του ιού όμως κατά περίεργο τρόπο εξαφανιζόταν ως διά μαγείας στις μεγάλες αλυσίδες των super markets, όπου συνωστίζονταν οι καταναλωτές, σε αντίθεση με τους υπαίθριους χώρους των λαϊκών αγορών. Έτσι, άνθρωποι μικροκαλλιεργητές του μεροκάματου, που διέθεταν τα προϊόντα τους σε αυτούς τους χώρους βρέθηκαν στο έλεος των αποφάσεων των «αρίστων».  Σήμερα η κυβέρνηση που δεν ιδρώνει το αυτί της από τους νεκρούς της πανδημίας αλλά και την κοινωνική καταστροφή που η ίδια σπέρνει με τις αποφάσεις της σε πλήθος επαγγελματιών, φέρεται να θέλει να αλλάξει το καθεστώς των λαϊκών αγορών.  Η μεταρρυθμιστική της μανία όπως αυτή εκδηλώθηκε στα πανεπιστήμια, τα σχολεία, τα εργασιακά, το ασφ...

Γράφει ο Στέλιος Μερμιγκης-Φαρμακοποιός  στο Νοσοκομείο Αγρινίου Όσοι επαγγελματίες υγείας εμπλεκόμαστε στη καθημερινή εμβολιαστική διαδικασία, γινόμαστε μάρτυρες πλείστων περιπτώσεων που δείχνουν το μεγαλείο του εμβολιαστικού σχεδίου, που φιλοτέχνησαν με «επαρκή», από ότι φαίνεται επαγγελματισμό και «ευθύνη», οι άριστοι αυτού του τόπου.  Από τα SMS που δέχονται νεκροί συμπολίτες μας εδώ και μήνες, προκειμένου να προσέλθουν στα εμβολιαστικά κέντρα, μέχρι τα καφκικά μονοπάτια που μπλέκουν άλλοι συνάνθρωποί μας για κάποια λάθη των πληροφοριακών συστημάτων τους, φαίνεται ξεκάθαρα ότι η απόσταση που μας χωρίζει από την ψηφιακή εποχή που μας υπόσχονταν οι γκουρού των νέων τεχνολογιών είναι ακόμη τεράστια παρόλο τον πακτωλό δημόσιου χρήματος που γεύονται οι εκλεκτοί τους.  Το θέμα βέβαια δεν είναι οι φρούδες υποσχέσεις τους αλλά η απίστευτη ταλαιπωρία ανθρώπων που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, όπου ο μη έγκαιρος εμβολιασμός τους σε αντίθεση με τους σύγχρονους Γκρούεζες τους εκθέ...

Αριστερά ο Π. Καργάκος 17 χρόνων και ο Κώστας Ξυφτίλης 16 χρονών που τους κρέμασαν με καλώδιο στο Χαρβάτι Του Δημήτρη Σέρβου - Δημοσιογράφου Καθώς πηγαίνουμε για τη Ραφήνα, δεξιά του δρόμου κοντά στο Χαρβάτι, πενήντα τέσσερα κυπαρίσσια υψώνονται γύρω από ένα μνημείο. Κάθε κυπαρίσσι κι ένας κρεμασμένος. Ανάμεσά τους και 12 νεολαίοι. Τα κυπαρίσσια δεν έχουν όλα το ίδιο μπόι. Το ύψος τους είναι ανάλογα της ηλικίας του κρεμασμένου. Υπάρχει κι ένα μικρό, είναι το μικρότερο απ' όλα τ' άλλα. Ανήκει στον Κώστα Ξυφτίλη, ένα 16χρονο ΕΠΟΝίτη, μαθητή της Εμπορικής Σχολής Πειραιά. Ηταν ο μικρότερος. Κάθε χρόνο σαν φτάνουν οι δικοί του στον τόπο του μαρτυρίου, το ξεχωρίζουν από μακρυά για να τους θυμίζει, όχι μόνο τη θυσία, αλλά και τα ανθρωπόμορφα τέρατα, τους κακούργους της Ειδικής Ασφάλειας Πειραιά. . ...Ξημέρωνε η 2 Ιουνίου 1944. Η συνοικία του Αγίου Δημητρίου στα Ταμπούρια του Πειραιά είναι ζωσμένη από Γερμανούς και ταγμασφαλίτες. Οι ριπές απ' τα πολυβόλα και τις τουφεκιές σκορπάνε...