Για τον Παναιτωλικό μας

Γράφει ο Στέλιος Μερμιγκης 

Μέσα στο ζοφερό κλίμα των ημερών, η επέτειος της ίδρυσης της ομάδας της πόλης μου έρχεται σαν μια φωτεινή ανάπαυλα. Οι πολυποίκιλες εκδηλώσεις, που — όπως φαίνεται — ξεπέρασαν τα στενά όρια της περιοχής μας, έδωσαν την ευκαιρία σε πολλούς να αναστοχαστούν και να μοιραστούν αναμνήσεις και βιώματα· μικρές προσωπικές ιστορίες που, όλες μαζί, φωτίζουν πτυχές της ιστορίας του Αγρινίου μέσα από την πορεία του Παναιτωλικού.

Δεν υπήρξα ποτέ από εκείνους που ζουν το ποδόσφαιρο από κοντά, στις εξέδρες. Ανήκω μάλλον στη γενιά που μεγάλωσε με τη φωνή του Φίλιππου Συρίγου να συνοδεύει τα μπασκετικά Σάββατα, με τον ανεπανάληπτο θρίαμβο της Εθνικής το 1987 και με ατελείωτες ώρες παιχνιδιού στα ανοιχτά γήπεδα της πόλης. Κι όμως, ο Παναιτωλικός βρέθηκε — σχεδόν αθόρυβα — παρών σε πολλές στιγμές της ζωής μου.

Θυμάμαι Κυριακές μεσημέρια, στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στις αρχές του ’80. Σε μια ταράτσα σπιτιού συναδέλφου του μπάρμπα μου Βασίλη στη ΔΕΗ, δίπλα σχεδόν στο γήπεδο του Παναιτωλικού, παρακολουθούσαμε με τον ξάδερφό μου τους αγώνες, ενώ ένα κίτρινο τρανζίστορ μετέδιδε ταυτόχρονα τα παιχνίδια της Α’ Εθνικής. Ανάμεσα στις φωνές των εκφωνητών και τον απόηχο της εξέδρας, ξεχώριζε το όνομα του Αγρινιώτη Πέτρου Μίχου, που πρωταγωνιστούσε τότε στην άμυνα του Ολυμπιακού.

Λίγα χρόνια αργότερα, στην εφηβεία πια, βρέθηκα και μέσα στο γήπεδο. Στα τσιμέντα, πάνω σε πρόχειρα κομμάτια φελιζόλ, να παρακολουθώ — αν θυμάμαι καλά το 1985 — τον Στράτο Αποστολάκη, πριν πάρει κι εκείνος τον δρόμο για τον Ολυμπιακό, να σκοράρει με απευθείας εκτέλεση από κόρνερ. Μια στιγμή που μας έκανε όλους να σηκωθούμε όρθιοι, παραδομένοι στον αυθόρμητο θαυμασμό της ενέργειας αυτής.

Και ύστερα τα χρόνια του λυκείου: μπάσκετ με τον αγαπημένο μας καθηγητή φυσικής αγωγής, τον Γιώργο Μανδέλο — σέντερ φορ και πρώτο σκόρερ του Παναιτωλικού — και οι ατελείωτες ερωτήσεις μας για την πορεία της ομάδας, λες και μέσα από τις απαντήσεις του αγγίζαμε ένα κομμάτι της ιστορίας της ομάδας.

Αργότερα, στην ενήλικη ζωή μου, επιστρέφοντας στον γενέθλιο τόπο, γνώρισα καλύτερα και μια άλλη, λιγότερο γνωστή διάσταση του συλλόγου: την κοινωνική του προσφορά στα πρώτα χρόνια της ίδρυσής του. Τα νυχτερινά σχολεία του Παναιτωλικού έδωσαν τότε σε παιδιά φτωχών οικογενειών τη δυνατότητα να μορφωθούν και να διεκδικήσουν μια διαφορετική πορεία ζωής, ξεπερνώντας τα στενά όρια της κοινωνικής τους μοίρας.

Ίσως τελικά οι ομάδες να μην είναι μόνο αποτελέσματα και βαθμολογίες. Είναι οι μνήμες που κουβαλούν, οι άνθρωποι που συνδέουν και οι ιστορίες που συνεχίζουν να μας ενώνουν με τον τόπο μας.

Χρόνια πολλά, λοιπόν, στον Παναιτωλικό μας — και να συνεχίσει να μας χαρίζει στιγμές και λόγους να θυμόμαστε.