Ανυπότακτο Αγρίνιο

Γράφει ο Στέλιος Μερμίγκης  Μιλούν ξανά και ξανά για «επιτυχία» στο θέμα της ασφάλειας. Πανηγυρίζουν. Διαφημίζουν αριθμούς. Επαναλαμβάνουν το αφήγημα. Αλλά για ποια ασφάλεια μιλούν; Στα αγγλικά υπάρχουν δύο διαφορετικές λέξεις: safety και security. Η πρώτη αφορά την προστασία της ζωής και της καθημερινότητας. Η δεύτερη αφορά την επιβολή, τον έλεγχο, την καταστολή. Είναι προφανές ποια από τις δύο έχουν επιλέξει. Γιατί safety δεν είναι τα δεκάδες εργατικά δυστυχήματα με νεκρούς και σακατεμένους. Δεν είναι τα τρένα που συγκρούονται, οι υποδομές που καταρρέουν, οι δημόσιες υπηρεσίες υγείας που αδυνατούν να καλύψουν βασικές ανάγκες. Δεν είναι οι φωτιές που καταπίνουν ολόκληρες περιοχές το καλοκαίρι και οι πλημμύρες που πνίγουν ανθρώπους τον χειμώνα. Αυτή είναι μια χώρα εντελώς εκτεθειμένη και καθόλου ασφαλής. Ας μιλήσουμε λοιπόν για το security. Για τις εκατοντάδες προσλήψεις στα σώματα ασφαλείας. Για τη δημιουργία νέων μηχανισμών, όπως η πανεπιστημιακή και η δικαστική αστυνομία. Για ...

Από το συγκρότημα σώζεται (ακόμα) ένα τμήμα της μάντρας και η κεντρική οικία, κτισμένη με εμφανή οχυρωματική διάθεση. Γράφει ο Λευτέρης Τηλιγάδας  Το Αρχοντικό Σωχωρίτη, το οποίο αποκτήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού το 1988, αφού είχε ήδη από το 1979 χαρακτηριστεί διατηρητέο ιστορικό μνημείο τέχνης, συγκαταλέγεται στα ελάχιστα σωζόμενα δείγματα της αστικής αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα στο Αγρίνιο, καθώς η εκτεταμένη καταστροφή των κτισμάτων της οθωμανικής περιόδου έχει στερήσει την πόλη από βασικά τεκμήρια της ιστορικής της συνέχειας, γεγονός που καθιστά τη διατήρησή του κρίσιμη για την κατανόηση της αρχιτεκτονικής, κοινωνικής και πολιτισμικής φυσιογνωμίας της εποχής, ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι τα εσωτερικά του διακοσμητικά στοιχεία διασώζουν αυθεντικά δείγματα λαϊκής τέχνης. Η σημερινή κατάσταση εγκατάλειψης και προχωρημένης φθοράς, μέσα στην οποία το κτίριο παραμένει εκτεθειμένο σε άμεσο κίνδυνο δομικής κατάρρευσης, υπογραμμίζει με ιδιαίτερη ένταση τη σημασία της τεκμηριωμένης ...

Η πρόσφατη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Αγρινίου, με αντικείμενο το ζήτημα του Πανεπιστημίου και την επιδίωξη ίδρυσης ενός νέου, αυτόνομου ιδρύματος με έδρα την πόλη μας, ανέδειξε για ακόμη μία φορά την υποκρισία με την οποία αντιμετωπίζεται το θέμα, τόσο σε τοπικό όσο και σε κεντρικό επίπεδο. Η συζήτηση κατέληξε στην εξαγγελία συγκρότησης μιας επιτροπής που θα ηγηθεί της σχετικής προσπάθειας, χωρίς ωστόσο να έχει γίνει γνωστή η σύνθεσή της, πέραν της συμμετοχής του Πρύτανη του ΕΚΠΑ κ. Σιάσου, ο οποίος προβάλλεται ως «ισχυρό χαρτί» για την προσέγγιση του αρμόδιου Υπουργείου. Την ίδια στιγμή, απουσιάζει οποιοδήποτε σαφές, ρεαλιστικό και τεκμηριωμένο σχέδιο. Η εμμονή της πλειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου στην ίδρυση ενός αυτόνομου πανεπιστημίου —που παρουσιάζεται ως οικονομικό αντίβαρο για την περιοχή και στηρίζεται στη λογική «αφού έχουν τόσες μικρότερες πόλεις, γιατί όχι κι εμείς»— κινδυνεύει να αποδειχθεί ακόμη μία βολική αυταπάτη. Η εμπειρία της ίδρυσης του Πανεπιστημίου Δυ...

Γράφει ο Γιώργος Κατσιπάνος  Κάθε φορά που η Δύση ανακαλύπτει ξαφνικά την έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε μια συγκεκριμένη χώρα, η Αριστερά δεν έχει το δικαίωμα της αφέλειας. Ο σκεπτικισμός δεν είναι άρνηση της καταπίεσης· είναι πολιτική μνήμη. Και η μνήμη είναι το μόνο αντίδοτο στην επανάληψη της Ιστορίας ως τραγωδίας και φάρσας μαζί. Το ιρανικό καθεστώς είναι αυταρχικό, θεοκρατικό και βαθιά κατασταλτικό. Αυτό δεν αμφισβητείται. Όμως η αλήθεια αυτή δεν ακυρώνει μια δεύτερη, εξίσου κρίσιμη: τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν μετατραπεί, εδώ και δεκαετίες, σε εργαλείο γεωπολιτικής νομιμοποίησης επεμβάσεων, κυρώσεων και αποσταθεροποιήσεων. Η Αριστερά γνωρίζει καλά ότι η ηθική γλώσσα της εξουσίας σπάνια είναι αθώα. Η εμπειρία του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας και του Αφγανιστάν έχει χαραχτεί βαθιά. Παντού προηγήθηκε μια παρόμοια ρητορική: αγανάκτηση, εικόνες φρίκης, επείγουσα ανάγκη «να γίνει κάτι». Το αποτέλεσμα δεν ήταν δημοκρατία, αλλά ερείπια, εμφύλιοι, προσφυγιά και μια νέα γενιά ...